Week 5 (Eerste bezoek)

Vrijdag 08-02-2019. Ik werd wakker door de zachte zonnestralen die mijn kamer binnendrongen. Het was een speciale dag, aangezien mijn nicht Laure me zou komen bezoeken. Aangezien het een prachtige dag was hadden we afgesproken om te gaan skiën en snowboarden in Kongsberg. We zouden elkaar dus ook daar ontmoeten. Om 10.00u 's morgens vertrok ik daarom samen met Michaela, Simon en Katharina (vrienden die ook wilden gaan snowboarden) richting Kongsberg. Daar reden we nog eerst even langs het busstation om onze eregast op te halen. Met haar koffer, een gloednieuw paar Dr. Martins en een sigaret in de hand wachtte ze ons op. Het was geweldig om haar te zien. Na een dikke knuffel, plaatsten we haar bagage in de koffer en reden we verder richting het skicenter. Ik moest deze laatste kilometer zelf ook in de koffer doorbrengen zodat mijn gast voldoende comfort had. Eenmaal aangekomen huurde Laure haar ski's en konden we de pistes op (die er extreem goed bijlagen). We begonnen langzaam aangezien mijn nicht al lang niet meer op ski's had gestaan, maar al snel bleek dat haar lichaam nog veel herinnerde. Samen hadden we een fantastische dag in de bergen. Het was enorm fijn om het euforische gevoel dat Noorwegen mij geeft, met iemand die zo dicht bij me staat, te delen. De sneeuw, de bossen, de bergen. Een echte droom. Na enkele uren de pistes afgesjeesd te hebben, begonnen de spieren echter wat tegen te werken. Tijd om terug naar Notodden terug te keren, dit keer met mijn nicht. Over het avondeten (wraps) vertelde ze me alles over haar tijd in Oslo en ik vertelde op mijn beurt over mijn tijd in Noorwegen. Na vervolgens enkele van mijn medestudenten ontmoet te hebben, keken we nog een film. Laure viel echter halverwege de film in slaap, iets dat ik onmogelijk achtte tijdens het bekijken van The Incredibles 2 (RIGHT JANNE SWINNEN????)

Zaterdag 09-02-2019. Laure had duidelijk haar slaap nodig dus stonden we pas rond 10.00u op. Na een tamelijk simpel ontbijt trokken we onze wandelschoenen aan. Oorspronkelijk had ik een grote tour rond Notodden en naar Eikeskar gepland, maar door het slechte weer was dit helaas niet mogelijk. Voor de eerste keer in de vijf weken dat ik daar was, rees de temperatuur boven de 0 graden en dat betekende dat de eerst zo leuke sneeuw in regen veranderde. Sneeuw verdween beetje bij beetje en de ondergrond werd spiegelglad. Dus wegens deze omstandigheden werd de tour wat ingekort en zouden we naar Tinnemyra gaan, het meer dat boven Notodden ligt. Op onze tocht werden we vergezeld door enkele van mijn medestudenten. Het was veruit niet de mooiste dag hier in Noorwegen en dat vond ik enorm frustrerend omdat ik mijn nicht niet met een verkeerd beeld naar huis wilde laten gaan. Maar ondanks het weer was het nog steeds een zalige wandeling, bovendien zag ik Laure regelmatig verwonderd opkijken en dat deed me plezier. In de vroege namiddag keerden we terug richting Saetre, waar we een kleine lunch verorberden. Na het eten speelden we een Escape Room, dit ging echter niet altijd even vlot aangezien we beiden een klein klopje hadden van de voorbije dagen. Wanneer we beiden uit ons dipje waren 'ontwaakt', maakten we ons klaar voor het avondeten. Rond 18.00u vertrokken we richting Notodden centrum, we hadden besloten om in Military's Burgers te gaan eten. Daar genoten we van een stevige (heel stevige) burger. Na het gezellig etentje moesten we terug de berg omhoog richting Saetre, niet evident met de gladde voetpaden. Veel tijd om uit te rusten hadden we echter niet want al snel begon de voordrink voor ons wekelijks feestje. Uiteindelijk werd het een enorm fijne avond, waar mijn nicht ook eens kon zien met wat voor mensen ik hier een halfjaar moet samenleven. We waren beiden wel tamelijk moe en Laure had zondag ook haar vlucht terug naar België, vandaar dat we het die avond niet al te laat maakten.

Zondag 10-02-2019. Een grijze ochtend, letterlijk en figuurlijk. In de late voormiddag, nadat we op het gemak ontbeten had, moesten Laure en ik alweer afscheid nemen. De tijd loopt hier precies heel wat sneller. Na haar nog een stevige knuffel gegeven te hebben, vertrok ze met haar overvolle koffer richting bushalte. Haar hoofd was wellicht net zo vol (als haar koffer) met herinneringen aan dit prachtige land. Afscheid kan toch pijnlijk zijn. De rest van de dag draaide voor mij enkel nog rond schoolwerk. Ik had de komende week immers stage en ik moest deze nog voorbereiden. Ik werkte nog tot 's avonds laat door maar kreeg al mijn werk gelukkig af. Uitgeput ging ik naar bed, maar klaar voor een nieuwe, drukke, week.

Week 5 (Rjukan)

Maandag 4-02-2019, rond 7.00u 's morgens ontwaakte het grootste deel van Saetre uit een relatief korte slaap. De studenten Physical Education (Erasmus + Noorse studenten) vertrokken immers die ochtend met z'n allen op ski-trip naar Rjukan. Een historisch stadje, in het midden van de Telemarkse bergen. Nadat de hele groep samengekomen was aan de universiteit, bibberend in de duistere ochtend, werd het gezamenlijke materiaal verdeeld en in de bus gestockeerd. Vervolgens stapten alle studenten in hun vervoersmiddel, vol excitement uitkijkend naar de komende vier dagen op ski's (en de warme rit van 2 uur). Aangekomen aan onze verblijfplaats, Rjukan Fjellstue, een langwerpige, ouderwetse hut, ingericht op een authentieke Noorse wijze, ver boven de stad Rjukan, in het midden van de bergen, met een magnifiek uitzicht over de omringende witte bergtoppen, vielen er reeds dikke sneeuwvlokken uit de ijzige lucht.

Terwijl ik uit de bus stap verschijnt er een glimlach op mijn gelaat. De witte bergtoppen voor eeuwig op mijn netvlies gebrand, het eindeloze gevoel voor eeuwig in mijn gedachten opgeslagen. "Soms werkt het leven net zoals je gehoopt had", denk ik, terwijl dikke sneeuwvlokken op mijn schouders vallen.

Omdat we zo vroeg 's ochtends nog niet op onze kamers konden, laadden we slechts de ski's uit. Na een korte briefing over het verloop van de dag, vertrokken we met z'n allen de bergen in. Daar werden we in 2 groepen verdeeld. Mijn groep moest de eerste 2 uur met Torgeir mee. Hij nam ons mee naar een vlakker gebied in de diepsneeuw. Hier speelden we gedurende 2 lange uren allerlei spelletjes en activiteiten waarbij vele studenten aan de smaak van sneeuw herinnerd werden. Nadat alle activiteiten overlopen waren, vervoegde onze groep zich bij die van Hakon voor lunch. Terwijl iedereen zijn lunch verorberde bleef er voortdurend sneeuw vallen, wat een waterige toets aan de maaltijd gaf. Na het eten werd er van groep gewisseld, wat betekende dat mijn groep nu bij Hakon zou zijn voor enkele activiteiten op een helling. Keer op keer moesten we de helling af en telkens op een andere manier. Per minuut werd de moeilijkheidsgraad zwaarder en stijgde dus (onder luid gelach) het aantal valpartijen. Hakon haalde zijn camera boven om deze beelden te vereeuwigen. Na 2 uren eigenlijk alleen maar te vallen (maar ook veel te lachen en plezier te maken) vertrokken we terug naar onze verblijfplaats voor de kamerverdeling. Ik belandde uiteindelijk bij Simon in (stapel)bed. Een zeer rustige kamergenoot, ideaal op zo een drukke trip. Nadat iedereen zich geïnstalleerd had, verzamelden we om 19.00u in het restaurant voor het diner. Een simpele, maar lekkere en vooral voedzame maaltijd. Wanneer iedereen zijn buik weer lekker rond had gegeten en de maaltijd had doorgespoeld met een tas koffie of thee, kregen we van Hakon de nodige informatie voor de komende dag. Wegens het mooie weer zouden we al op dinsdag naar het plateau skiën in de plaats van woensdag. De ogen van de meeste studenten begonnen al regelmatig dicht te vallen tijdens deze briefing, maar bedtijd was het nog niet. Om 21.00u kwamen we allen samen in de 'videoroom'. Daar werd al het beeldmateriaal van de dag op groot scherm afgespeeld. Enkele van mijn elegante valpartijen werden helaas niet achterwege gehouden. Een geweldig einde van een veelbelovende dag.

Dinsdag 05-02-2019 begon met een pijnlijke rug. Mijn valpartijen van maandag en de harde matras waren de waarschijnlijke oorzaken. Al vroeg in de ochtend werden we aan het ontbijt verwacht, waar de meesten de slaap probeerden af te schudden met enkele tassen koffie. Uiteindelijk zorgde de opkomende zon en het prachtige daarbij horende portret van de omgevende natuur er echter voor dat alle ogen zich volledig openden. Adembenemend. Met een glimlach op ons gezicht bereidde iedereen ook meteen zijn lunch voor later op de dag. Ski's werden vervolgens gewaxt, rugzakken werden gevuld en dan was het tijd voor de trip. Met een groep van 50 man skieden we door de bergen. De zon scheen en haar warme, gouden stralen wierpen een prachtig licht over de besneeuwde toppen. Na ongeveer 5 kilometer verlieten we de "track" en ging het verder door de diepsneeuw. De studenten vooraan kregen het zwaar te verduren, zij moesten immers in de verse diepsneeuw een pad creëren voor de rest van de groep. Zeker op steile hellingen was dit niet evident. Nu voor één of andere reden wilde Hakon mij vooraan in de groep (waarschijnlijk gewoon om mij te pesten). Dit leidde op sommige momenten voor wat frustraties, aangezien mijn ski's op steile hellingen voortdurend in de diepsneeuw vast kwamen te zitten, wat dan weer leidde tot een valpartij, wat op zijn beurt leidde tot veel energieverlies. Maar eind goed al goed, na een uitputtende tocht van ongeveer 12 kilometer bereikten we de top van de berg en strekte het Hardangervidda plateau zich voor ons uit. Een adembenemend uitzicht dat men het beste kan vergelijken met de Sahara (niet de Lommelse), volledig in het wit. Over het relatieve vlakke plateau bleek het skiën veel vlotter te gaan. Na nogmaals een kleine 5 kilometer doorheen deze woestijn van sneeuw geskied te hebben was het tijd voor onze lunch (eindelijk!). Dit was echter het minst aangename moment van de dag. "Hoe kan dat nu?", vraagt u zich misschien nu af. Ik moet beamen, het uitzicht was magnifiek, ik zou er dagenlang naar kunnen staren, maar de koude daar vanboven, zou zelfs de warmste harten doven (lees: het was fucking koud). Als je in beweging bent speelt dat allemaal geen rol, maar als je al zittend, je droge boterhammen moet opeten, dan voel je na 1 minuut je vingers en tenen gevoelloos worden. En zo trekt de koude, iedere minuut, verder en verder doorheen je lichaam. Alle Erasmus studenten konden al snel hun vingers niet meer voelen en dus speelden ze hun lunch in recordtijd naar binnen. Na 10 minuten was iedereen al weer klaar om te vertrekken BEHALVE alle Noorse studenten, DIE, AL LACHEND EN PRATEND, MET HUN BLOTE HANDEN ZATEN TE ETEN ALSOF HET 20 GRADEN WAS????????  De Erasmus studenten hadden al snel door dat de Noorse studenten graag hun tijd namen om uitgebreid te lunchen, dus zat er niets anders op dan als een stelletje idioten in een kring rond te skiën om toch een beetje warm te blijven. Uiteindelijk waren ook de Noren klaar met hun vijfgangenmenu en konden we aan de terugtocht beginnen. Normaal gezien was het de bedoeling om een rondgang te maken, maar de wind was stevig komen opzetten gedurende de lunch, dus besloten Hakon en Torgeir om rechtsomkeer te maken. Ondanks dat het dezelfde route was, was ook de terugweg enorm eventful. Smalle en steile afdalingen door de diepsneeuw en tussen bomen, op X-country ski's klinkt misschien gemakkelijk, maar dat was het niet. De ontelbare valpartijen werden echter wat opgefleurd door een prachtige roze zonsondergang, die we juist voordat we terug op het 'hotel' aankwamen, kregen te zien. Na een snelle douche, was het al tijd voor het diner (Alle Erasmus studenten waren duidelijk uitgehongerd). Simon en ik besloten echter om aan een Noorse tafel aan te schuiven, wat voor enkele interessante gesprekken zorgde, terwijl we genoten van heerlijk verse vis.
Die avond werd er nog wat gekaart en gepraat, tot uiteindelijk de oogjes dicht vielen.

Woensdag 06-02-2019 begon met een nog pijnlijkere rug. Met de behulp van koffie werd die pijn gelukkig al snel verlicht. Na het standaard Noorse ontbijt was het opnieuw hetzelfde verhaal als de afgelopen dagen. Ski's aan en de berg op. Boven op een nabijgelegen berg, werd de hele groep in 6 verdeeld. Elke groep kreeg de taak om een bepaald parcours of obstakel in de sneeuw te bouwen, dit moest in de voormiddag volbracht worden, zodat we in de namiddag met onze ski's op deze 'obstakels' konden 'spelen'. Obstakels waren, een ski-jump (groot), obstakel parcours, heuveltjes afdaling, diepsneeuw afdaling, etc.. Na een hele voormiddag in de sneeuw geploeterd te hebben, onze opdracht vervolledigd te hebben en onze lunch gegeten te hebben, was het tijd om de verschillende activiteiten te testen. Er waren 6 verschillende activiteiten die iedereen moest doorlopen in een doorschuifsysteem. Bij vele activiteiten ging ik (en de andere studenten) regelmatig tegen de grond. Hakon en Torgeir wisten natuurlijk dat dit ging gebeuren, vandaar dat zo goed als alle feiten op camera staan. Uiteindelijk was het een enorm uitdagende, grappige en zalige namiddag vol ski-plezier. Vol blauwe plekken keerden we terug naar het hotel voor een korte (koude) douche. Dit werd opgevolgd met het video-moment waar we alle valpartijen nog eens in slow-motion konden herbekijken. Nadien was het reeds tijd voor ons laatste avondmaal in Rjukan. We kregen een lekkere goulash voorgeschoteld. Na het eten was het tijd voor een historisch verhaal, verteld door onze interessante gastheer, Tur. Hij vertelde ons verhalen over de befaamde saboteurs uit WOII. Deze saboteurs probeerden in verschillende missies om de Duitse productie van zwaar water of dideuteriumoxide in Rjukan te beëindigen. De Duitsers hadden dit zwaar water immers nodig voor hun projecten rond nucleaire bommen. Tur kende deze saboteurs persoonlijk, vandaar dat hij deze verhalen kon voortvertellen. Dit leerrijk moment werd opgevolgd door een korte quiz, georganiseerd door Torgeir en Hakon. De quiz was moeilijk maar had vele grappige momenten. Toen de winnaar van de quiz bekend was (niet onze groep) begaf de hele groep zich nog naar de videoroom voor een klein feestje. Iedereen was echter uitgeput dus de meesten kropen al snel onder hun lakens.

Donderdag 07-02-2019 was de laatste dag in Rjukan. De enige dag dat we niet op de skilatten zouden staan. Na het ontbijt stond er die dag immers een kunstwedstrijd gepland. De voorbije dagen had iedere groep (10 groepen in totaal) een lege, langwerpige bak moeten vullen met sneeuw, over de dagen werd deze sneeuw dan hard. De wedstrijd bestond er simpelweg uit om met je groep een uniek sculptuur te creëren uit je blok sneeuw/ijs. Onze groep besloot om onze periode in Noorwegen en in Rjukan te visualiseren. We besloten dus een sculptuur van een Viking helm te maken. De basis van de helm was echter een berg. Tussen de hoorns en dus op de top van de berg , maakten we ook een vlak stukje, dat het Hardangervidda plateau moest voorstellen. Na twee uur stevig doorwerken, was ons meesterwerk af en mochten we het aan de rest van de studenten voorstellen. Na hevig overleg van de jury, Hakon en Torgei strandden we uiteindelijk met ons werk op een mooie derde plaats. Er werd vervolgens nog een kampvuur gebouwd, daar bakten we met de hele groep nog wat worstjes voor onze lunch. Na de lunch was het echter tijd om te vertrekken. Ik pakte mijn rugzak en ski's, plaatste deze in de bus en nam vervolgens zelf plaats. Na een opnieuw prachtige rit van 2 uur, kwamen we terug aan in Notodden. Iedereen was voldaan na een fenomenale trip. In Saetre was het die avond stil. Bijna alle studenten genoten van hun comfortabele matras en gingen al vroeg naar bed.

Week 4 (Cooking outside)

Maandag 28-01-2019, een fantastische start van de week. Na een les Sport and the media in de voormiddag, werden we rond 13.00u in het cafetaria opgewacht door Ola voor een les 'Outdoor cooking'. De bedoeling van de les was dat we onze creativiteit zouden gebruiken om in de natuur (bos) een hoofdgerecht en dessert te maken waarvan we nooit gedacht hadden dat het mogelijk zou zijn om dat effectief te bereiden boven een zelfgemaakt vuurtje.
Met onze rugzakken vol ingrediënten, potten, pannen, bijlen en boomzagen, volgden we Ola de bossen in. Na een prachtige tocht van 45 minuten, kwamen we aan op een idyllisch, wit stukje bos, waar we verschillende kampen zouden bouwen. Natuurlijk hadden we wel hout nodig voor onze vuurtjes. Dus leerde Ola ons eerst hoe we manueel (met de zaag) een boom moesten neerhalen. Nadat de boom gevloerd was, begon iedereen met goede moed grote stukken hout af te zagen. Een kleine 5 minuten later lag echter de helft van de groep al in de diepsneeuw te sterven. Uiteindelijk, nadat niemand zijn armen nog effectief kon voelen van al het zagen en klieven, had iedereen genoeg hout voor een vuurtje te maken.
Het vuurtje van onze groep (= Vincent, Marketta, Javi en ik) was veruit het meest stabiele dus konden we meteen beginnen met ons gerecht. Gebakken patatjes met goulash.
Ons plan was simpel, we zouden met platte stenen een oventje bouwen voor onze patatjes, terwijl we de goulash in een kookpot boven het hoofdvuur zouden bereiden.
In de praktijk was het toch allemaal niet zo evident. Het vuurtje onder onze steenoven ging voortdurend uit.
Na wat hulp van Ola, slaagden we er toch in om een fatsoenlijke oven te creëren en al snel was ons heerlijk gerecht klaar. Enorm mooi om te zien hoe je toch, met weinig materiaal, veel kan bereiken.
Nadat iedere groep ook zijn/haar dessert had verorberd (appelsien met gesmolten chocola) braken we ons kamp op en keerden we terug naar de universiteit. Een enorm leerrijke en interessante namiddag/avond. 's Avonds ging ik nog met Tony naar de sporthal voor ons wekelijks partijtje basketbal. We waren beide eigenlijk al redelijk moe na onze lange dag, het niveau lag dus niet al te hoog.

Docent Ola

Dinsdag 29-01-2019 moest iedereen al weer vroeg uit de veren. In de voormiddag stonden immers de presentaties voor de Ski-course in Rjukan (week 6) op het programma. Een lange, theoretische voormiddag die gelukkig enkele keren opgefleurd werd met een wat grappigere presentatie. De namiddag werd gespendeerd aan foodshopping aangezien mijn koelkast alweer leeg was 😟. 's Avonds werden Simon, Mathilde en ik echter nog bij Tony (onze Taiwanese vriend) verwacht voor een typisch Taiwanees diner. Het eten was overheerlijk, ik had soms enkel wat moeilijkheden om mijn rijst op te pakken met de chopsticks. 

Woensdag 30-01-2019 was een bitterkoude dag, vol sneeuw, die we al snowboardend doorbrachten in Kongsberg. Buiten één harde smak, waarbij ik mogelijk een whiplash heb opgelopen, was het veruit mijn best dag op de slopes. Steeds meer dingen lijken me te lukken. 's Avonds relaxten we wat in de sauna van de universiteit. Dit werd opgevolgd met een movie night, maar iedereen viel voortdurend in slaap. 

Donderdag 31-01-2019 was de eerste dag die week dat we niet om 7.00u moesten opstaan. We hadden die dag 2 lessen op het programma. De eerste van die 2 was schaatsen. Hier spendeerden we 2 uur aan ijshockey spelen. Geweldig leuk, maar niet zo evident. Je moet immers op immens veel dingen tegelijk letten. 

In de namiddag hadden we een vergadering met onze mentoren voor onze stage in week 7. Ik werd op een school in Hogas geplaatst, de school het dichtst bij Saetre. Het programma werd overlopen met wat koffie, thee, vers fruit en wafels en belangrijke gegevens werden uitgewisseld. Nadien mochten alle studenten beschikken. 's Avonds gingen we opnieuw met een groep naar het zwembad op de universiteit om wat te relaxen in de sauna.

Vrijdag 01-02-2019 was normaal gezien weer een dag om te snowboarden, maar aangezien mijn nekpijn alleen maar erger werd, besloot ik om, met het oog op de ski-trip van volgende week, een dagje uit te rusten. Ik werkte aan mijn bachelorproef, schreef wat poëzie, bezocht wat vrienden in de andere huizen en verwarmde mijn nek met het kersenpitkussen van Maike.

Zaterdag 02-02-2019 was opnieuw een actieve dag. 's Morgens stonden we vroeg op voor een dikke twee uur te gaan skiën in Gronkjaer. Bijna iedereen van de groep 'Physical Education' deed hieraan mee, aangezien er rond de middag een X-country skiing race zou plaatsvinden in Gronkjaer en de meesten wouden deze race natuurlijk zien omdat Simon, onze Duitse klasgenoot (en ex-professional in X-country) zou deelnemen. Met een groep van 20 man, stonden we dus aan de zijkant van de piste om onze held iedere ronde luidkeels aan te moedigen. Dit had overduidelijk een effect aangezien Simon, na een bloedstollende sprint, de tweede plaats wist te bemachtigen. Dit natuurlijk onder hysterisch geschreeuw van zijn fan-club. Met een glunderende lach, keerden we terug naar Saetre. Na zo een namiddag had iedereen enorm veel zin in een goed feestje. EN DAT WAS HET OOK. Het was al vroeg in de ochtend voordat de meesten in Saetre terug hun bed inkropen.

Zondag 03-02-2019 was opnieuw een typische zondag. Bij het wakker worden, scheen de zon door de gordijnen. Zo wil een mens wakker worden in Noorwegen. De combinatie tussen de sneeuw en de zon was prachtig en schreeuwde om geapprecieerd te worden door middel van een stevige wandeling door de ongerepte Noorse natuur. 

Na deze wandeling, volgde een overheerlijke brunch, bereid door Maike en Léandre. 

In de namiddag werd er nog even wat geschaatst en voor school gewerkt. De avond spendeerde ik met het schrijven van deze blog.

Week 3 (Ice fishing)

Maandag 21-01-2019, een bitterkoude dag. Een lichtpunt in de donkere ochtend; maandag voelt hier niet aan als maandag, want elke dag is hier leuk.
's Ochtends begeeft de hele groep van Physical Education zich richting de ijspiste. De dag ging namelijk van start met een les didactiek rond schaatsen. De lessen worden hier veel praktischer georganiseerd, dit is voor studenten LO zeker een positief aspect. In de namiddag volgde er nog een infosessie over de ice fishing-trip van donderdag. Iedereen keek er al naar uit, maar sommigen waren toch wat nerveus wegens de -18° die voorspeld werd.

Dinsdag 22-01-2019, terwijl de andere groep al vroeg uit de veren moest voor hun ice fishing-trip, konden wij (de rest van de PE-groep) iets langer uitslapen. Lang is natuurlijk relatief, aangezien onze groep om 10.00u stipt op de ijspiste verwacht werd voor een les ijsschaatsen. Twee uur lang gleden (en vielen) we over het ijs, terwijl we 'turns' en 'reverse skating' inoefenden. Niet de makkelijkste les, maar iedereen maakte veel progressie. In de namiddag werd er dan wat uitgerust en voor school gewerkt. Ik ging ook nog even naar de winkel om snel wat ingrediënten te halen, aangezien ik 's avonds voor Tony, Simon en Mathilde zou koken.

Woensdag 23-01-2019, voor een eerste keer in een lange tijd had ik een dag niets te doen. De ideale dag dus voor wat te hiken. 's morgens vertrok ik samen met Marco al vroeg de berg op richting Eikeskar, waar we opnieuw getrakteerd werden op een magnifiek panorama. Na een korte lunch in Saetre, ging ik in de namiddag opnieuw op pad. Ditmaal naar Tinnemyra, een meer in de buurt van Hogas. Anika, Maike en Jade vergezelden me op deze uitstap. Bij terugkeer, bood Anika aan om met haar auto nog snel naar de Spar te rijden, we moesten immers nog inkopen doen voor 2 belangrijke maaltijden, namelijk, lunch tijdens het ice-fishing en 'The Cook-off' (waarover zodadelijk meer).
Terug in Saetre kwamen Maike, Anika, Simon en ik samen om enkele voorbereidingen te treffen voor de 'cook-off' van die avond. De bedoeling was dat Duitsland (Anika, Maike, Simon en ik) en Frankrijk (Léo, Léandre en Jade) het tegen elkaar zouden opnemen in een kookwedstrijd. Beiden zouden één gerecht maken. Wij, Duitsers, gingen voor Nürnberger Würstel, Knödel, Sauerkraut, Rotkohl, Röstzwiebeln und Kartoffelbrei (magisch moment om dat hier te kunnen eten). De Fransen gingen voor 'Tartiflette', een gerecht met kaas....veel kaas. Enorm machtig maar ook enorm lekker.
Javier, de Spanjaard, at mee en diende als neutrale jury. De cook-off eindige uiteindelijk op een.....gelijkspel. Iedereen even goede vrienden terwijl we nog nagenoten van de avond met wat crêpes en een spannende handbalwedstrijd.

Donderdag 24-01-2019, ICE FISHING!!!!!
Voor deze dag moesten we natuurlijk vroeg uit de veren. Na snel wat granola en een banaan naar binnen gewerkt te hebben, hees ik mijn zware rugzak op mijn rug, nam ik mijn ski's en vertrok ik samen met mijn vrienden (= medestudenten) richting universiteit. Vandaar ging het verder met de bus. De rit duurde ongeveer een uur en bracht ons, via kleine en gladde bergwegen naar het startpunt van ons mini-avontuur. Iedereen waxte nog snel zijn ski's en dan was het zover. Met een zwaar geladen rugzak de ski's op voor een stevige tocht richting het meer waar we zouden vissen. Niet zo evident als het lijkt, je evenwicht houden op ski's met een rugzak van 25kg op je rug. Na een 45 minuten skiën, werden we door Hakon tot halt geroepen. Hij had een dode boom naast het pad gespot. Samen met de hulp van wat studenten werd de boom neergehaald en werd de stronk in twee gezaagd. Dit hout was enorm belangrijk voor ons kampvuur (een dode boom betekent droog hout en je hebt droog hout nodig voor vuur :) ). Het maakte de ski-tocht er echter niet makkelijker op. De boomstronken moesten immers mee naar het meer gebracht worden. Thomas en ik gaven ons op als vrijwilliger om een boomstronk te dragen (domste beslissing van de dag but hey). Dus hesen we, nog steeds op onze ski's, de boomstronk op onze schouder en schuifelden we achter elkaar meter per meter vooruit. Alles verliep best vlot, tot we voor een afdaling kwamen te staan, een afdaling die naar het meer zou leiden. We namen beiden diep adem, namen de boomstronk stevig vast, deden een schietgebedje en begonnen vervolgens aan de afdaling. Evenwicht houden was nog nooit zo moeilijk, maar we bleven beiden (op een of andere manier) recht. We maakten meer en meer snelheid, afremmen was moeilijk, maar op een of andere manier hielden we toch vol. De andere medestudenten moedigden ons luidkeels aan en schreeuwden ons toe. Na wat een eeuwigheid leek (in werkelijkheid ongeveer 1 minuut), was het einde van de afdaling in zicht. Nog 50 meter, nog 40, nog 30, nog 20... mijn lichaam vulde zich reeds met euforie, gevoed door het bijna hysterisch geschreeuw van onze fans. Thomas en ik gingen de laatste 10 meter in met de snelheid van een antieke Opel Corsa, maar toen ging het plots mis. Mijn ski bleef haken, de boomstronk vloog van onze schouders af, en we gingen beide met een smak tegen de grond. Plotse stilte volgde, de lach op het gezicht van Thomas en mij, vereeuwigd in de sneeuw. het gelach van onze medestudenten en leraar vereeuwigd in onze trommelvliezen.
Thomas en ik stonden als echte Belgische werkpaarden echter meteen terug recht, (hoewel met sneeuw in de mond) en hesen de boomstam terug op onze schouders voor de laatste, gelukkig rechte, kilometer. Aangekomen bij onze kampplek naast het meer, werd er meteen een lekker groot vuur aangemaakt. Wanneer dit lekker brandde nam Hakon ons mee op het ijs/meer. Hij demonstreerde eerst hoe we (handmatig) een gat moesten boren in het ijs. Dit is hier niet de simpelste opdracht aangezien het ijs ondertussen tussen de 30 en de 40cm dik is.
Om een gat te boren gebruikte hij een spiraalvormig mes van ongeveer 1 meter. Op het einde van het mes had je 2 handvatten, deze nam Hakon stevig vast. Vervolgens draaide hij deze voortdurend rond. Door ook voldoende kracht op het mes te zetten, kon hij uiteindelijk steeds dieper en dieper boren, tot hij uiteindelijk een klein gat in het ijs gecreëerd had. Vervolgens vertelde hij over de verschillende vissoorten in het water (vooral zalmachtigen) en leerde hij ons de principes van het vissen en van het doden van de vis. Nadat we alle stappen en instructies in ons brein opgeslagen hadden, mochten we zelf proberen. We maakten 3 verschillende kampen op het ijs (met behulp van rendierhuid) en begonnen met verse gaten te boren. Na nog geen 2 minuten had Ernesto al een vis gevangen. Door zijn duim in de mond van de vis te steken en vervolgens de kop van de vis over zijn indexvinger te trekken, brak hij de nek van de vis. Een vlugge dood, net zoals Hakon gedemonstreerd had. Van daaruit steeg de motivatie bij de rest van de medestudenten. Iedereen viste fervent verder en zo hadden we na 3 uur (grotendeels door Hakon) toch 16 vissen gevangen. Ook ik wist er, met engelengeduld, eentje te vangen. Hakon toonde ons nadien hoe we de vis moesten schoonmaken en dan was het tijd voor onze lunch. Perfecte timing want iedereen stierf van de kou en kon de hitte van het kampvuur wel gebruiken (ijsvissen is immers geen beweeglijke activiteit). De verse vis werd met boter, citroen en verse groentjes in aluminiumfolie gerold. Er werden hamburgers en worstjes gebakken, en er was ook chocoladefondue met banaan als nagerecht. De ideale manier dus om terug lekker op te warmen. Na het eten werden de laatste tassen thee of koffie opgedronken en werd alles terug netjes opgeruimd. De rugzakken werden opnieuw gevuld met materiaal en de ski's werden terug aangetrokken. In het laatste daglicht vertrokken we terug over besneeuwde hellingen en door dichte bossen richting de bus. Op de terugrit naar Notodden viel de de duisternis over de omringende bergen. Een prachtig einde van een prachtige dag.

Vrijdag 25-01-2019, een ideale rustdag. Ik kon gelukkig wat uitslapen en wat voor school werken. In de namiddag was er nog wel een les schaatsen. We oefenden op een halve draai en pirouettes, die met momenten al aardig lukten. Na het avondeten gingen we nog met een grote groep naar Hogas, daar werd er immers een feest georganiseerd. De meesten vertrokken echter al snel terug naar huis aangezien ze nog redelijk moe waren van de ice fishing-trip.


Zaterdag 26-01-2019, moest ik opnieuw tamelijk vroeg op. "Op een zaterdag???", denkt u misschien. Dit was echter geen normale zaterdag, aangezien ik met Thomas en Rik (mijn Belgian Buddies) ging snowboarden in Kongsberg. Er was heel wat sneeuw gevallen rond die periode, de pistes zouden er dus perfect bijliggen. In Kongsberg ontmoetten we Johannes, een professionele freestyler, waarmee we de rest van de dag doorbrengen. Samen met de boys oefende ik op 'carving' en op wat 'freestyle'. Ik viel regelmatig maar wist tegen het einde steeds meer jumps te vervolledigen. Al bij al een fantastische dag op de pistes, met zalige sneeuw en goed gezelschap.
's Avonds was ik echter uitgeteld. Sommigen gingen nog eens op stap in Notodden, maar ik was te moe en dus hield ik het enkel bij de voordrink. Daar leerde ik nog wel Sarah en Thomas (Artevelde Gent) kennen, twee zeer aangename, nieuwe, Belgische studenten.

Zondag 27-01-2019 was een korte dag. Ik werd rond de middag, met stramme spieren, wakker. Ik besloot om mijn kamer schoon te maken en mijn was te doen. De rest van de dag bracht ik al chillend met mijn vrienden door.

Week 2 (Life with ski's)

Maandag 14-01-2019, was opnieuw een lange (theoretische) schooldag. Zo hadden we onze eerste les Sport and the media. Een heel interessant vak waarin we leren hoe sport en de media elkaar beïnvloeden. Daarnaast hadden we ook onze eerste les over Outdoor life. Hier zoomden we (op een theoretische en litteraire manier) in op het concept Freeluftsliv. Een typisch Noorse term die rond outdoor life handelt. Freeluftsliv is voor iedereen persoonlijk, iedereen heeft er zijn eigen visie over. In het algemeen draait het echter om wat we allemaal outdoor kunnen doen en hoe we daar optimaal van kunnen genieten om op die manier, psychologisch en spiritueel goed in onze schoenen te staan. Freeluftsliv brengt de mensen dichter bij de Aarde en de natuur, brengt de mens terug naar hun oorspronkelijke thuis. Ik zal dit begrip nog vele keren gebruiken, het zal ook voor u wel duidelijk worden. Onthou voor nu dat Freeluftsliv één van de belangrijkste begrippen is in de vocabulaire van een Noor. Ten slotte werden ook nog de KILO activiteiten verdeeld. De KILO activiteiten zijn outdoor activiteiten in of rondom lagere scholen in de omgeving van Notodden. Wij, als toekomstige leerkrachten L.O. moeten op deze KILO-dagen gaan helpen en assisteren. Uiteindelijk kreeg ik de "Hot Air Balloon activity", de "Viking Day" en de "Sami-culture Day" toegewezen.

Ik kwam die avond dus redelijk laat terug thuis van de universiteit, maar besloot toch om nog even een balletje te gaan gooien met wat andere studenten. Bij die studenten zaten ook 2-twee Filipijnen, die aardig goed konden basketballen (al spelen ze precies wel geen verdediging in De Filipijnen).

Dinsdag 15-01-2019, opnieuw een lange, theoretisch lesdag. Theoretische lesdagen zijn hier zeldzaam, dus wanneer je er hier 2 achter elkaar organiseert merk je meteen dat de studenten dat niet echt appreciëren. De lessen van die dag waren "Didactics" en "Info Skiing trip to Rjukan". Na de lessen ging ik met Hakon naar het shoppingcenter van Notodden, ik had immers nieuwe schaatsen nodig. Na een kleine vijftien minuten was ook dat gebeurd en was ik de trotse eigenaar van een nieuw paar schaatsen.

Die dag ging ik vroeg naar bed (denk ik) aangezien ik de volgende dag (samen met Javi, Javier, Rik en Léandre) moest gaan helpen op de "Hot Air Balloon" KILO-dag.  

Woensdag 16-01-2019, mijn eerste KILO-dag. 

Om 8.00u stipt moesten we met ons vijven (Javi, Javier, Rik en Léandre) aanwezig zijn op de universiteit. We hadden geluk dat Hakon ons naar Gransherad (de plaats van de lagere school) wilde brengen met de auto, aangezien hij daar in de buurt wilde gaan ijsvissen. Gransherad ligt op een klein uur van Notodden en hadden we Hakon niet gehad, dan hadden we met de bus moeten gaan.

Op de rit naar het schooltje reden we voorbij de befaamde en prachtige Heddal Stavkirke, één van de oudste kerken van Noorwegen (en dat was niet de enige keer dat ik die dag met mijn mond open voor het raam zat).

Aangekomen in Gransherad (wat trouwens midden in de bergen en bossen en dus totaal geïsoleerd ligt) hadden we eerst een korte meeting met de directeur van het schooltje. Hij overliep het verloop van de dag en vertelde wat hij van ons verwachtte (wat gelukkig niet al te veel was). Iedere student kreeg uiteindelijk een groep leerlingen toegewezen. Met deze groep moesten we een heteluchtballon maken. De communicatie verliep verwonderlijk goed, Noorse kinderen krijgen immers al van hun zesde Engels. Er werd natuurlijk niet alleen geknutseld. Tijdens enkele breaks, mochten de kinderen naar buiten en dan moesten wij natuurlijk mee. Er werd gedanst, gezongen en vooral in de sneeuw gespeeld (lees: geworsteld). Fun fact: er ligt hier in de winter gigantisch veel sneeuw, toch zijn sneeuwbalgevechten, logischer wijze, verboden op elke lagere school in Noorwegen. 

Op het einde van de dag, werden alle ballonnen de lucht ingelaten en mochten wij, tegen de zin van de leerlingen, beschikken.

Op de terugweg werden we opnieuw getrakteerd op enkele prachtige plaatjes, iets waar ik nog steeds niet aan gewend ben.

Donderdag 17-01-2019 werden we getrakteerd op een prachtige zonsopgang tijdens onze les Cross-country skiing. De les zelf draaide voornamelijk rond skiën in diepsneeuw, wat opnieuw voor vele hilarische momenten zorgde. 

In de namiddag ging ik nog samen met Tony en Mathilde schaatsen, ik wilde immers mijn nieuwe schaatsen even uittesten. Dit verliep beter dan verwacht.

Vrijdag 18-01-2019, opnieuw een dag vol X-country skiing, die dag op het programma: nieuwe technieken. Voordien hadden we enkel nog maar op de diagonale (basic) techniek en diepsneeuw skiën gewerkt. We begonnen die namiddag met de dubbele stokken techniek, een combinatie tussen de diagonale en de dubbele stokken techniek en de vissengraat techniek. Dit allemaal op een tijdspanne van 2,5 uur en een piste die meer naar boven leek te gaan dan naar onder.

Resultaat: Iedereen pompaf op het einde van de les. 

Die avond (na een heel warme douche) besloten we om in het centrum te gaan uiteten. We waren uiteindelijk met een groep van ongeveer 14 man. Na lang getwijfel werd er voor het burger restaurant gekozen. Het eten was overheerlijk en de prijzen vallen hier nog best mee. Uiteindelijk betaal je voor een uitgebreide maaltijd, zo een 13 euro. Als je die prijs wilt halen, moet je wel water drinken want dit is gratis, andere dranken zijn belachelijk duur.

Na die overheerlijke maaltijd (waarbij Javi een maaltijd voor 3 man, in zijn eentje opat....in 15 minuten) volgde er nog een filmavond in flat D @Saetre. Een zalige dag!

Zaterdag 19-01-2019 was een tamelijk rustige dag die in teken stond van wat administratief werk en foodshopping. S'avonds werd er echter wel weer een feestje georganiseerd en brachten we de nacht door in de lokale karaokebar. 

Zondag 20-01-2019, geen kater gelukkig. Uiteindelijk eerder logisch door de belachelijke bierprijzen. 's Middags vertrok ik samen met Simon, Mathilde en Aiara naar Svanstul skicenter in Skien, voor een lange tocht op ski's. Na een dik uur in de auto over prachtige, besneeuwd wegen, kwamen we aan in Svanstul. Gelegen in het midden van de bergen en bossen, ver weg van civilisatie. Een prachtige omgeving vol met bevroren meeren en dichtgesneeuwde bossen. Aiara, Mathilde en ik deden een route van 15km doorheen een fabelachtig gebied, waarna we, uitgeput terug aankwamen bij de auto. Het was toen al pikkedonker en Simon was nog niet terug van zijn tour (24km). We moesten dus wachten in de kou, niet al te best voor de gezondheid, maar we hebben het toch overleefd. Simon kwam uiteindelijk ook terug aan en dus vertrokken we terug richting Notodden. Op de terugweg zagen we nog een auto slippen en de gracht inrijden, iets dat hier regelmatig gebeurd. De bestuurder was gelukkig in orde. 

Een buitengewoon actieve zondag, vol verrassingen en prachtige Noorse natuur.

There and back again

Zaterdag 12-1-2019, eindelijk eens uitslapen denkt men dan, maar nee, helaas, het mocht voor mij niet zijn. Vroeg in de ochtend had ik immers afgesproken met Simon, de ex-professionele X-country skiër. Samen met hem (en Mathilde en Léandre) keerden we terug naar Gronkjaer skicenter, voor een tripje op onze ski's. Het was koud, maar de zon scheen en Simon gaf ons voortdurend tips. Op die manier boekte iedereen toch heel wat vooruitgang. Uiteindelijk was het dus een zeer geslaagde voormiddag. 

In de namiddag heb ik voornamelijk nog wat uitgerust, aangezien we diezelfde avond met de hele groep van Physical Education op stap zouden gaan. Rond 21.30u kwamen we allemaal samen in de keuken van gebouw D in Saetre (de studentengemeenschap waar ik woon). De sfeer zat er meteen in, maar het is hier dan ook gewoon een buitengewoon leuke groep. Er werd veel gelachen, gedanst, gezongen en (ik ga er geen doekjes om winden, sorry mama) gedronken. Het is een uiterst noodzakelijke gewoonte om op kot al genoeg te drinken, aangezien het bier uit de supermarkt een pak minder duur is als in de club zelf. Rond 23.30u vertrokken we met de hele groep naar downtown Notodden, waar we eerst de karaokebar onveilig maakten (de Spanjaarden genoten voornamelijk van 'Vamos a la playa') en daarna de lokale club (aan de overkant van de straat) met onze dansmoves helemaal op stelten zetten. 

Een avond om niet snel te vergeten.

Zondag 13-1-2019 was voornamelijk een rustige dag. Ik stond op met een fris hoofd en besloot om er (op een rustige manier) een productieve dag van te maken. Ik poetste mijn kamer, keuken en badkamer, rustte wat uit, deed de was, las wat in mijn boek, kookte een lekkere maaltijd, bezocht enkele vrienden in de andere huizen en sloot de avond af  met een film @Emma's. Een zondag uit de boekjes.

One of us! One of us!

Op vrijdag 11-01-2019 namen alle nieuwe internationale studenten in Notodden de taxi naar het politiebureau van Skien. Dit is de hoofdstad van de provincie Telemark. Na een prachtige rit van 2 uur over kleine wegen in het midden van de bergen, kwamen we aan in Skien. Hier moesten we een halfuur wachten omdat de administratieve medewerkers net lunchpauze hadden. Enkele jongens (waaronder mezelf) besloten deze wachttijd uit te zitten in de nabijgelegen Burger King, waar we genoten van een kleine lunch. Nadien keerden we terug naar het bureau, waar iedereen één voor één naar voren geroepen werd. Eenmaal dat ik naar de 'desk' geroepen werd, moest ik daar enkele documenten en mijn paspoort afgeven. Dit werd dan allemaal grondig gecontroleerd, waarna ik een document terugkreeg waarop stond dat ik voor de komende 6 maanden, officieel, legaal in Noorwegen verblijf als student (3X HOERA!)!
Na de (opnieuw prachtige) terugrit naar Notodden, werd er in de namiddag voornamelijk nog wat voor school gewerkt. 's Avonds bezocht ik samen met enkele vrienden echter nog wel Rik en Thomas in Hogas. Een gezellige afsluiter van een lange dag!