Week 9 (Holmenkollen)

04-03-2019, was nog maar eens een spectaculaire maandag. Ondanks het slechte weer (ijsregen en rukwinden tot 80km/h), ging de snowboardles toch door. Younes en Brenda waren nog op bezoek, dus ook zij kwamen mee om de Kongsbergse pistes eens uit te testen. Zoals altijd mochten we het grootste deel van de dag op ons eigen oefenen (wat ideaal was aangezien ik dan met Younes en Brenda kon snowboarden), maar tijdens het uurtje dat we effectief les hadden werkten we verder aan jumps. Dit keer kwamen er ook al iets geavanceerdere jumps bij kijken, zoals de 180°.  Het was dus opnieuw een heel leuke dag op de pistes, hoewel, tegen het einde van de namiddag, iedereen er toch wel een beetje op uitgekeken was. De ijsregen smolt op onze kledij met als resultaat dat iedereen uiteindelijk doorweekt was. 's Avonds kookte ik nog samen met Younes en Brenda een lekkere (laatste) avondmaal bijeen, vooraleer we afscheid namen van elkaar. Zij vertrokken immers de volgende ochtend terug richting België en ik moest zelf ook vroeg op aangezien ik terug naar Kongsberg ging om te snowboarden.

5-03-2019, de donkere hemel bij het opstaan stond in scherp contrast met de heldere hemel die ik die dag te zien kreeg tijdens het snowboarden met mijn roommate Michi (en natuurlijk Rik en Thomas). Het was Michi's tweede les en dus besloot ik om op bochten te werken. Na enkele uren (en een stuk of 100 valpartijen) had Michi EINDELIJK door hoe het werkte (Een Servisch brein houd blijkbaar niet zoveel van luisteren naar instructies). Bij thuiskomst werd er nog een spelavond georganiseerd.

06-03-2019 was een speciale woensdag. Die dag hadden we immers onze eerste les biatlon. Vol verwachting en in de stralende zon, stapten we op de bus richting skistation. Daar aangekomen, kregen we eerst een hele briefing/workshop rond veiligheid. Biatlon werkt immers met echte geweren en daar had niemand van ons effectief ervaring mee. Na een dik uur waarin we leerden hoe we ons moesten gedragen rond en met geweren en waarin we leerden hoe we de geweren moesten laden, was het tijd voor het echte werk. Hakon bracht ons naar de shooting range, daar mochten we, na de veiligheidsregels nogmaals te herhalen, op de targets schieten. Je krijgt telkens 5 kogels die je richting de schietschijf afvuurt vanop 50 meter afstand. Reeds bij mijn tweede beurt schoot ik alle 5 kogels raak! Wanneer we niet aan de beurt waren om te schieten, skieden we de tour van 2km.  Al bij al een fantastische ervaring. In de namiddag werd er nog aan de 's anderendaagse presentatie gewerkt (ter voorbereiding van de Holmenkollen trip). Nadien werd er nog meer voor school gewerkt, namelijk voor het project van Sports and the media. Dat project moesten we op de maandagochtend na Holmenkollen presenteren, dus de tijd begon te dringen.

07-02-2019, een Belgische schooldag in Noorwegen. s' Ochtends stonden de presentaties ter voorbereiding van Holmenkollen gepland. Samen met mijn groepsgenoten presenteerde ik de beste ski-jumpers die zouden deelnemen in Holmenkollen. Nadat ook de andere groepen hun presentaties gegeven hadden, keerden we, na de lunch in het cafetaria van de school, terug naar Saetre voor meer schoolwerk. De hele namiddag spendeerde ik samen met mijn groep aan het project van Sport and the media. Na urenlang zwoegen slaagden we erin om onze presentatie voor maandag (zo goed als) te vervolledigen. 's Avonds rustte ik uit in de sauna.

08-03-2019, de ochtend begon met muziek uit de 70's, sterke koffie en veel zon. Samen met mijn groepsgenoten van Holmenkollen ging ik inkopen doen voor de trip. Nadien, in de vroege namiddag, maakte ik mijn rugzak klaar voor vertrek.  Om 17.00u kwamen we gepakt en gezakt samen aan de universiteit. Daar werden de tenten, bijlen en schoppen verdeeld, waarna we al het materiaal in de aanhangwagen van de bus stockeerden. En dan was het zover, iedereen de bus in, en richting Oslo! Na een kleine twee uur rijden kwamen we aan in Holmenkollen (de berg boven Oslo).

Het Holmenkollen Ski Festival is een traditioneel jaarlijks langlaufski-evenement en ski-jump evenement in Holmenkollen, Oslo, Noorwegen. De volledige officiële naam van het evenement is Holmenkollen FIS World Cup Nordic. Jaarlijks zakken duizenden mensen (voornamelijk jongeren) af naar Oslo om dit evenement bij te wonen. Het is het Mekka voor langlaufers en langlauffans. 

Al bij het uitstappen kregen we een voorproefje over hoe de volgende dagen er zouden uitzien... koud. Een stevige Noorderwind blaasde recht door onze ziel terwijl we onze rugzakken en tenten uit de aanhangwagen haalden. Wanneer iedereen zijn materiaal had, wandelenden we gedurende 1 kilometer door de bossen en naast de langlauftracks. De muziek galmde door de bossen en over de berg, de sfeer zat er, ondanks de koude, al goed in. Aangekomen bij onze kampeerplaats, op een open plaats, juist naast de wedstrijdpiste, moesten we eerst met de schoppen een vlakke ondergrond creëren in de sneeuw. Nadien konden we aan onze tenten en het grote kampvuur beginnen. Na een dik uur was iedereen er in geslaagd dit te doen en konden we met het avondeten beginnen. Onze groep at die avond overheerlijke burgers, natuurlijk op het kampvuur bereid. Terwijl we aan het eten waren, zagen we reeds enkele X-country fanaten in het donker over de pistes skiën. Na de afwas, die met behulp van sneeuw gedaan wordt, gingen we met de hele Erasmus groep de berg omhoog. Daar, op het hoogste punt van de piste, kampeerden de meeste mensen en werd er traditiegewijs een groot feest gehouden. We dansten en dronken in de sneeuw samen met duizenden Noren, Zweden en mensen van over de hele wereld, de sfeer die er rondhing was buitengewoon magistraal. Rond 1.00u ging het echter terug naar onze tent, 's ochtends moesten we immers al vroeg op voor de 50km van de mannen, één van de belangrijkste wedstrijden van het weekend. 

09-03-2019, begon met een ijskoude nacht. In een tent slapen bij -12° is niet evident, maar dankzij enkele tips van de docenten kwam ik zonder problemen de nacht door, in tegenstelling tot mijn Taiwanese vriend Tony die langs me lag in een slaapzak met een comforttemperatuur van 15°!!!! De hele tent bewoog heen en weer door de rillingen van zijn lichaam. Rond 8.00u moest iedereen uit de veren voor het ontbijt, maar de meesten waren (door de koude) al veel eerder wakker. Het verlaten van mijn warme slaapzak was enorm pijnlijk, de koude nam meteen over, en de verse kleren die ik in de tent had klaargelegd waren zo goed als bevroren. Dus, even de knop omdraaien, snel omkleden, op je tanden bijten, uit de tent komen in je bevroren schoenen, een toertje gaan lopen en ter plaatste op en neer springen om het weer wat warm te krijgen, is het enige dat je op zo een moment kan doen. Na het schamele ontbijt, rond het schamele kampvuur, in een halve sneeuwstorm, begon de grote wedstrijd van die dag, de 50km van de mannen. Gedurende de 6 rondes die de atleten deden, wandelden we rond de pistes, terwijl we de atleten luidkeels aanmoedigden, en het hele spektakel in ons opnamen. Oorverdovend was het. Duizenden supporters, waarvan de helft bezopen, schreeuwden de atleten vanuit de bossen rond de pistes toe. Fans werden onderkoeld afgevoerd, omdat ze, wellicht zat, te lang in de sneeuw gelegen hadden. Na de 6 rondes, finishten 4 Russen voor alle andere atleten. Een ware schande voor de Noren, die zich al snel weer op de alcohol richtten en hun schaamte probeerden weg te drinken. Wanneer de storm was gaan liggen en alle atleten waren binnengekomen, was het tijd om zelf de pistes eens te ontdekken. De officiële pistes werden namelijk opengezet voor toeschouwers na de race. Samen met enkele andere studenten ging ik dus zelf, met mijn ski's de pistes op. Samen gingen we via de piste de berg omhoog terwijl we nu zelf luidkeels werden aangemoedigd door de toeschouwers alsof we zelf professionele atleten waren. WAT EEN ERVARING. Een orkaan van geluid, een zalige piste en één voortdurend terugkerende gedachte in je hoofd "niet vallen". Nadat we de 10km  éénmaal achter de rug hadden, hielden we het voor bekeken. Het was al laat in de namiddag en dus tijd om het kampvuur terug wat steviger op gang te krijgen. Juist voor het avondeten besloten Rik, Jade en ik echter om nog een toertje te maken op onze ski's, maar ditmaal in het donker. Een ideale activiteit om je bloed weer een beetje door je lichaam te laten stromen en het wat warmer te krijgen. Die avond werd er pas laat gekookt (couscous) en dus ook laat gegeten. Het was nog steeds ijskoud en de temperatuur begon weer stevig te dalen richting de -10°. Toch besloten we terug een kijkje te gaan nemen in de 'party zone' boven op de berg, maar daar was niets meer te zien. Vreemd genoeg waren bijna alle toeschouwers reeds vertrokken. Achja, dan toch maar proberen te slapen in -10°??? 

10-03-2019, overnacht daalde de temperatuur naar -9°, ZALIG. Voor mij persoonlijk, opnieuw een tamelijk aangename nacht. De condens, die werd gecreëerd door de warmte van onze lichamen, veranderde door de koude temperaturen, in sneeuw. Hierdoor werden we 's ochtends wakker met sneeuw in onze tent (niet ZALIG, aangezien je je dan in de sneeuw moet omkleden). Die ochtend volgde ik dezelfde routine als de dag ervoor, maar één ding was anders. Het zonnetje scheen. Dus, in de voormiddag, tijdens de 30km van de vrouwen genoten we lekker van de stralende zon terwijl we opnieuw alle atleten luidkeels toeschreeuwden. Johaug, de Noorse superster, won uiteindelijk vlotjes. Na de wedstrijd was het tijd om snel ons kamp op te breken en al het materiaal naar de bus te brengen, want in de vroege namiddag stond het ski-jump evenement op het programma en hier hadden we allemaal tickets voor. Dus werden alle tenten snel opgebroken en de rugzakken gepakt. Wanneer alles weer netjes opgeruimd was, zakten we met z'n allen af richting stadion. Daar was de grote schans en ook de aankomst voor de X-country wedstrijden. We namen met z'n allen plaats op de zonnige tribune, vergezeld door duizenden Polen, die jaarlijks massaal naar Oslo afzakken om hun ski-jumpers aan te moedigen. Aangezien ik de voorbije weken de wereldkampioenschappen van het schansspringen gevolgd had, kende ik de meeste springers. Het was echter nog indrukwekkender om met mijn eigen ogen te zien, hoe de mannen voor ettelijke seconden door de lucht zweefden. Na de finaleronde, die, jammer genoeg, gewonnen werd door de Noor Robert Johansson, ging ik nog met Simon naar de tunnel waar de atleten voorbijkwamen. Simon was immers een goede kennis van Markus Eisenbichler, kersvers wereldkampioen op de grote schans (Seefeld 2019). NA enkele minuten wachten, kwam hij naar buiten, en na een hartelijke groet tussen de twee vrienden, kon ook ik enkele woorden met hem delen. Een fantastische ervaring! Na dit overweldigende moment, moesten Simon en ik echter snel terug richting bus lopen (en deze stond boven op de berg, niet aan het stadion). Gelukkig haalden we hem nog vlotjes. Na een terugrit van twee uur, begon de vermoeidheid toch wel door te slaan. We moesten echter alle tenten nog te drogen hangen op de universiteit voordat we naar huis mochten om daar eindelijk ons warme bedje in te duiken.

Week 8 (Snowboarding, hiking and visitors)

Maandag 25 februari 2019. Another day, another day. Bij het wakker worden werd ik overwelmd door een licht gevoel in mijn hoofd. Ik had het gevoel dat ik door de lucht zweefde. De pijn in mijn hoofd was voor het eerst in 48 uur nergens te bespeuren en dit bracht automatisch een glimlach op mijn gelaat. De rest van de dag draaide opnieuw enkel en alleen om mijn herstel. Om half één werd ik opnieuw in het ziekenhuis verwacht waar ik een consultatie had met mijn dokter. Anika was opnieuw zo vriendelijk om mij als een echte moeder weg te brengen en op te halen. De dokter in het ziekenhuis had goed nieuws voor mij. De wonde op mijn rug zag er goed uit en de infectie was reeds afgenomen. De rubberen handschoen zat echter nog steeds in de wonde en deze haalde de dokter er zonder verdoving uit. Het was de verschrikkelijkste pijn die ik me kon voorstellen, maar het was nog niet gedaan. Nadat de rubberen handschoen uit de wonde was gehaald en de dokter de gapende wonde met zout water gereinigd had, wringde hij opnieuw een rubberen handschoen in de centimeterdiepe, open wonde. De pijn, die ik zonet gevoeld had, was niets in vergelijking met wat er op dat moment door mijn lijf ging. Na een minuut geduw, gewring en geworstel was het gelukkig gedaan en mocht ik opnieuw beschikken. Dankbaar verliet ik het hospitaal en stapte ik de grijze parking op, waar Anika me al zat op te wachten als een trotse moeder. In de namiddag keek ik samen met Anika en Maike naar enkele Duitse programma’s terwijl we genoten van een tasje thee en Anika’s verse cake. De rest van de dag, lees avond, spendeerde ik in bed. Ik voelde me al een stuk beter maar nog bijlange niet optimaal. De volgende dag zou echter weer beter zijn.

Dinsdag 26 februari 2019. Een grotendeels eenzame dag. Alle Erasmusstudenten brachten de hele dag al schaatsend en skiënd door. Er waren namelijk schaats - en skilessen gepland die dag. Dus terwijl iedereen plezier aan het maken was, bleef ik alleen achter in Saetre. Ik voelde me al stukken beter, maar het risico bij wintersporten zoals schaatsen en X-country skiing lag nog te hoog om reeds deel te nemen. Maar natuurlijk had het ook geen zin om een hele dag te zitten zeuren, dus besloot ik er een productieve dag van te maken door aan mijn bachelorproef te werken. In de late namiddag kwam de hele groep terug in Saetre aan, ze hadden allen een goede dag gehad. 's Avonds ging ik nog met Anika en Léo naar Hogas. Thomas, Sarah, Rik en Roeckie hadden namelijk een nieuwe plek gevonden om een kampvuur te maken, tussen Hogas en Eikeskar in. Samen maakten we een groot vuur en genoten we van de zonsondergang en het lekkere eten. We keerden pas laat en in de volle duisternis terug naar Saetre.

Woensdag 27 februari 2019. Dit begint saai te worden...Woensdag was immers opnieuw een dag die voornamelijk rond mijn gezondheid draaide. Rond de middag bracht Michaela me naar het ziekenhuis, waar ik opnieuw een consultatie had met mijn dokter.  Hier had ik me de hele voormiddag voor moeten oppeppen alsof ik Game 7 van de NBA Finals moest spelen, want ik wist wat me te wachten stond. De dokter begroette me vriendelijk en dit gaf me hoop. Maar éénmaal ik op de pijnbank lag ging hij toch gewoon verder met zijn Heidens ritueel, de ketter. Nadat hij klaar was met zijn prehistorische marteling, gaf hij me verdere uitleg. Ik zou normaal gezien niet meer moeten terugkeren. Hij had er immers een kleinere handschoen ingestoken ("VOeLt gE Da NiE?") en deze zou vanzelf uit de wonde komen wanneer de wonde terug dichtgroeit. Gerustgesteld vertrok ik dus uit het ziekenhuis, hopend dat dit de laatste keer zou zijn dat ik er zou komen (SPOILER: IT WAS NOT). In de namiddag ging ik samen met heel wat andere Erasmusstudenten naar Tinnemyra, sneeuw viel naar beneden, terwijl we de barbecue aanstoken en genoten van elkaars gezelschap. Het leven is zoveel simpeler dan het lijkt.

Donderdag 28 februari 2019. "I am revenant", of, zo voelde ik me toch. Ik werd wakker en voelde me HERBOREN, de herrijzenis van Jezus was er niks bij. Het euforisch gevoel dat zich tot alle toppen in mijn lichaam verspreidde, was het gevolg van het simpele feit dat ik eindelijk terug kon gaan skiën. Tijdens de ochtendles (X-country skiing) was het de bedoeling dat we, samen met Hakon, de Hogeli Rundt zouden doen. Bijna alle studenten haakten echter af dus bleven slechts Mathilde, Katharina en ik over. Na een uur zwoegen hadden we top van de berg bereikt en zaten we dus halverwege. Terwijl ik herstelde van de eerste 5 kilometer (mijn conditie was er slechter toe dan Berlijn na WOII) genoot ik van het uitzicht. De zon scheen op de omringende pieken van de Blyfjell bergketen. Veel te snel moesten we echter alweer verder, gelukkig ging het nu bergaf en dat ging een stuk vlotter. Helemaal leeg en uitgeput kwam ik terug in Gronkjaer aan. 10 kilometer skiën, zo snel na een bloedvergiftiging, was misschien toch niet mijn beste idee. In de namiddag stond er nog een les schaatsen gepland, maar ik had mijn lesje geleerd en besloot het in de namiddag rustig aan te doen en wat uit te rusten. 's Avonds was er nog een filmavondje in Hogas, een ideale afsluiter van toch wel een zalige dag.

Vrijdag 1 maart 2019 was een lange en zeldzame theoretische dag. We kregen tijd om aan ons sport and the media project over gender issues during the Nordic World Championships in Seefeld te werken. Dit project begon al aardig vooruit te gaan. Na een uur of twee moesten we echter ophouden want Hakon wilde beginnen met het plannen van de Holmenkollen trip. Deze zou het weekend van 8 tot 10 maart plaatsvinden. De groepen en taken werden verdeeld en de nodige informatie werd gegeven. Het plannen hield ons nog tot de lunch bezig. Na een korte lunchpauze ging onze dag echter verder met de evaluatie van onze teaching practice. Dit duurde gelukkig niet al te lang. Rond 15.00u kon iedereen terug naar huis terugkeren. Samen met Maike en Léandre bakte ik die namiddag nog een cake en 's avonds aten we gezellig samen, met een grote groep van 15 man.

Zaterdag 2 maart 2019 was ALWEER een topdag. De vriendin van Thomas, Axelle, was vrijdag in Noorwegen aangekomen en samen met Thomas had ze in Oslo een auto gehuurd. Die zaterdag wilden ze naar Kongsberg gaan om te snowboarden, Rik en ik hadden geluk want ook voor ons was er nog plaats in de auto. éénmaal in Kongsberg besloten Rik en ik wijselijk om Thomas en Axelle met hun tweetjes te laten boarden, zodat ze maximaal gebruik konden maken van hun quality-time hier in Noorwegen. Voor mij was het een enorm leerrijke dag op de pistes. Rik stuurde me de hele dag bij en gaf me veel kleine tips. 's Middags aten we gezellig met z'n allen samen buiten op het terras. De zon scheen dus dat was heerlijk. Ook in de namiddag gingen we terug de pistes op. Het was dan al wat drukker en langzaam verschenen er ook ijsplekken op de pistes, wat voor snowboarders een echte ellende is. We maakten het dus niet meer al te bont maar keerden tijdig terug naar de auto, waar ook Axelle en Thomas zich al aan het omkleden waren. Rond 17.00u kwamen we terug in Notodden aan, maar tijd om uit te rusten had ik niet aangezien Brenda en Younes (vrienden uit België) om 18.00u aan zouden komen. Ik nam dus snel een douche en ging vervolgens op pad richting het busstation in Hogas. Daar was het een blij weerzien met mijn Belgische vrienden (Brenda: "Hoe duur is het hier man?!"). Op de weg terug naar Saetre vertelden ze me alles over hun tijd in Oslo en ik vertelde op mijn beurt enkele gebeurtenissen die ik hier al meegemaakt had. Aangekomen in Saetre, toonde ik waar ze zouden slapen en gaf ik mijn vrienden even de tijd om zich wat op te frissen. Nadat zowel Brenda als Younes wat bijgekomen waren van de lange busrit, gingen we nog snel even naar Notodden centrum voor wat eten te halen in de supermarkt. Ik zou die avond Mexicaans koken en ik had nog wat extra ingrediënten nodig. éénmaal terug op kot, kon ik beginnen met koken en nog geen halfuur later stond er een heerlijke maaltijd op tafel. Over het avondeten werden er heel wat nieuwtjes uitgewisseld. Na de, al zeg ik het zelf, overheerlijke maaltijd, maakten we ons allemaal gereed voor een avondje in het Noorse nachtsleven, m.a.w. maakten we ons klaar voor het standaard Erasmus feestje op zaterdag. Voor Brenda en Younes was het een perfecte ervaring om eens in contact te komen met de mensen waar ik mee moet samenleven (zowel Noren als Erasmusstudenten).

Zondag 3 maart 2019 kan bijna niet met woorden omschreven worden. Het was het equivalent van perfectie en dat in de vorm van een simpele zondag. Na een toch wel zware nacht, werd er in Saetre op zondag uitgeslapen. Rond 10.00u, brunchte ik samen met Younes en Brenda in de keuken van mijn kot. Er waren verse broodjes uit de oven en daarbij werd er door Younes spek en eieren gebakken. Het zonlicht dat door het raam scheen, gaf een vrolijk accent en maakte het beeld compleet. Nadat iedereen zijn buik goed rond had gegeten maakten we ons klaar voor een namiddag en avond vol typisch Noorse Freeluftsliv. Rugzakken werden gepakt met eten, warme kledij en materiaal om een vuurtje te maken. Joggings werden omgewisseld voor stevige outdoorbroeken en slippers voor robuuste wandelschoenen. Tegen 11.00u vertrokken Michi, Brenda, Younes en ik aan onze tocht naar Eikeskar. Van Saetre, via de universiteit naar Hogas en vandaaruit de bossen in en de berg op. Aanvankelijk scheen de zon nog dus was het zalig wandelen, de dikke jassen rond ons middel gewikkeld, elke stap gepaard met een diepe ademteug om de frisse Noorse lucht door onze longen te laten waaien. Brenda en Younes genoten duidelijk van de prachtige Noorse natuur, terwijl ze, zwaar hijgend, achter Michi en mezelf aanliepen. Na een dik uur klimmen, bereikten we de top, Eikeskar. In de plaats van lekker uit te rusten, ging ik echter meteen aan de slag met het maken van een kampvuur. Ik zocht een dode boom uit, haalde deze neer en hakte deze vervolgens in stevige houtsblokken. Wanneer dit gebeurd was, konden we verder met het maken van het vuur. Samen met Younes en Michi sneden we kleine houtschilfers van de houtblokken, deze zijn ideaal om een vuurtje te starten. Een paar minuten later hadden we, na enkele pogingen, een knapperend vuurtje. Even later kwamen ook Léo, Anika, Thomas, Rik, Sarah, Thomas en Marco en Axelle boven aan. Het vuurtje werd uitgebreid en het kokerellen kon beginnen. We maakten tortilla's, hamburgers, hot dogs en bananasplit. De combinatie van het uitzicht (ondergaande zon), de gezelligheid en warmte van het vuurtje, het lekkere eten en het zalige gezelschap van mijn vrienden, maakte deze avond speciaal. Het was zo een simpel moment, maar het bracht een gigantisch grote gelukzaligheid met zich mee. En het is op zo'n momenten dat je als mens pas inziet, hoe verkeerd de meeste mensen leven. Een groot deel van de mensheid heeft het zicht op de simpliciteit van het leven verloren, wil altijd maar meer in zijn zoektocht naar geluk. Maar in realiteit is er maar weinig nodig om authentiek geluk te verkrijgen.
Wanneer de zon ver achter de horizon verdwenen was, doofden we het vuur, zetten we onze hoofdlampen op en daalden we in de duisternis terug naar Notodden af. 's Avonds keken we nog een film maar zowel Younes als Brenda gingen voor het einde van de film naar bed. De buitenlucht eiste uiteindelijk dus toch zijn tol.

VLOG van Michi: https://www.youtube.com/watch?v=yk6ZaaqLkkE

Week 7 (Het standaard leven in Noorwegen)

Maandag 18 februari, het begin van een nieuwe week. Wanneer ik die dag mijn ogen opende en naar buiten keek werd de natuurlijke omgeving overworpen door een lichtgrijze hemel. Denkend aan de zomerse temperaturen die er op dat moment in België rondhingen, kon ik niet anders dan een vies gezicht trekken en me klaar maken voor de les van die dag. Die les draaide rond leidinggeven in de natuur/ wildernis. Een interessant vak waarbij we leren om met een kaart en kompas een groep op een effectieve manier doorheen de wildernis te loodsen. Soms met ski’s, soms zonder. Na mijn ontbijtje vertrokken we met de hele groep van Saetre richting outdoor classroom. Daar kregen we een briefing van onze leerkracht Ola en werden er voor die dag twee leiders aangeduid. Hun job was om de rest van de groep van de universiteit, doorheen de bossen en bergen, naar een bepaald meer in het Noorden van Notodden te loodsen (en dit met de ski’s aan de voeten). Helemaal niet zo evident.Ik werd als luider aangeduid en nadat ik en Léandre, de andere leider, beide een kaart kregen van Notodden en omgeving, vertrok ik met de helft van de groep (met ski’s aan) op pad door de bossen.

Na enkele pauzes, erg noodzakelijk pauzes, aangezien de route niet de simpelste was met ski’s en iedereen dus regelmatig tegen de vlakte ging, bereikten we het af gesproken meer. We kwamen als eerste groep aan, dus blijkbaar had ik als leider toch de goede route gekozen. Wanneer ook de andere groep ons vergezeld had bij het prachtig bevroren meer, werd er weer een knapperend kampvuur gebouwd en aten we lekker onze lunch op. Broodnodig, want in de namiddag stond er nog een les didactiek van Simon en Mathilde gepland waarbij we op een besneeuwde helling, op onze ski’s, op verschillende manieren door de diepsneeuw naar beneden moesten. Zeker niet gemakkelijk, maar opnieuw een superleuk oefenmoment. Nadat iedereen nog enkele keren goed tegen de vlakte gegaan was mochten we van Ola beschikken. Dit betekende dus opnieuw met onze ski’s terug richting de universiteit. Het was een enorm eventvolle namiddag met veel gelach en heel veel plezier. Een standaard namiddag dus in het leven van een student in Noorwegen. Terug aangekomen in Saetre werd er een leuke avondetentje gepland. Er werd samen gekookt en achteraf werd er nog een filmpje gekeken. Iedereen ging wel relatief vroeg naar bed want de rest van de week stond in teken van het vak snowboarden.

Dinsdag 19 februari was een vrije dag. Een vrije dag is hier echter zelden een saaie of een luie dag. Samen met Simon en Leandre ging ik in de voormiddag x-country skiën. Terwijl Simon de route van 10 km deed, skiede ik twee maal de route van 5 km. De sky was clear dus de zon scheen fenomenaal hard op ons neer (genieten!). Een uitputtende ochtend en voormiddag maar zeker ook een voormiddag vol voldoening. Na de lunch in Saetre, ging ik met enkele andere studenten naar de universiteit. Het was namelijk coffe hour. Er werd veel gelachen en gepraat terwijl we genoten van verse koffie en chocolade broodjes. In de namiddag gingen enkelen nog naar Eikeskar maar hier was ik te moe voor. Ik besloot dus nog wat voor school te werken en uitgebreid te koken.

Woensdag 20 februari. Ik werd wakker en meteen verscheen er een glimlach op mijn gezicht, de zon scheen en dit betekent (met 95% betrouwbaarheid) een fantastische dag op de pistes. Ik kleedde me dus snel om, nam mijn snowboard en vertrok richting universiteit.Na de standaardrit van een half uur naar Kongsberg, vertrokken we samen met onze docent Runar de berg omhoog. Het eerste half uur van de dag spendeerden we in de blakende zon rond jibbing. Dit zijn allerlei kleine manoeuvres op het snowboard die voornamelijk met voetenwerk te maken hebben. Na deze kleine sessie mochten we zelf verder over de ijzige pistes. Ondanks dat de pistes, zoals eerder vermeld, redelijk ijzig waren, was het nog steeds een memorabele dag in Kongsberg. De zon scheen, het was lekker warm en we hadden een prachtig uitzicht. Bovendien ging het jibbing me tamelijk goed af en begonnen mijn jumps steeds gecontroleerder te worden. Uitgeput maar voldaan keerden we terug naar Notodden. De avond spendeerden we nog in de sauna om onze spieren optimaal te laten herstellen voor de volgende dag. De ijsplekken op de pistes hadden hun spoor bij sommige studenten wel nagelaten.

Donderdag 21 februari. Tok tok tok! Tok tok tok! Met dat geluid werd ik die ochtend wakker. Natuurlijk was het mijn kamergenoot Michi. Ik had hem immers enkele dagen geleden beloofd dat ik hem zou leren snowboarden. Ik had die dag zelf geen les en hij had een vrije dag. Dus net zoals de dag ervoor maakte ik me klaar voor een dag op de pistes in Kongsberg. Aangekomen in het skicentrum ging ik samen met Michi de babypiste op. Dit was namelijk de ideale manier om zijn eerste stapjes te zetten op zijn snowboard. Ik begon met enkele basis manoeuvres en dit bleek al voldoende te zijn voor een hele voormiddag te vullen. Michi deed zijn best maar een eerste keer op een snowboard is nooit gemakkelijk. Na de middag en na een stevige lunch die echt noodzakelijk bleek te zijn ging ik met Michi voor de eerste keer de berg omhoog. De blik in zijn ogen zei genoeg. Het zou niet lang meer duren voor zijn urine door de pijpen van zijn skibroek zou vloeien. Na heel wat aanmoedigingen van mij en andere studenten kregen we hem toch zover om aan de afdaling te beginnen. Aanvankelijk zeer moeizaam, maar nadat hij enkele keren goed gevallen was ging het beter en beter. Op het einde van de dag had Michi al echt plezier op zijn snowboard. Hij keek al uit naar zijn volgende les waarbij hij zou leren om bochten te nemen. Op de terugrit staarde Michi grijnzend voor zich uit. Hij was gelukkig maar ook duidelijk aan het einde van zijn Latijn. Die avond spendeerden we opnieuw in de sauna. Een echte gamechanger die ik in België erg zal missen.

Vrijdag 22 februari begon op een tamelijk actieve manier. Voor dag en dauw begonnen ik en mijn vrienden aan de stevige wandeling naar Eikeskar, waar we konden genieten van een prachtige zonsopgang. Bij terugkeer, zo rond de middag, aten we samen lunch. De rest van de dag rustten we allemaal wat uit voor het verjaardagsfeest van Rik en Thomas dat die avond zou plaatsvinden. Nadat iedereen nog snel wat gegeten had en zich uitgebreid had klaargemaakt in zijn of haar beste slaapoutfit ging het met de hele Erasmusgroep naar Hogas. Er werd gelachen, gedanst en gezongen. Het was een buitengewoon prachtige avond... tot ik me opeens niet meer zo goed voelde. Ik had barstende koppijn en daarnaast was er een tumor op mijn rug die blijkbaar bij een of ander val moet open gebarsten zijn en die pijnlijk begon te steken. Ik besloot dus samen met Maike naar huis terug te keren. Thuis nam ik nog enkele ontstekingsremmers en probeerde vervolgens (ondanks de pijn) toch wat te slapen.

Zaterdag 23 februari. De tot nu toe enige slechte dag die ik hier gehad heb. Ik werd ‘s ochtends wakker en alles deed pijn. Mijn lichaam voelde aan alsof ik in brand stond en zeker een bepaald punt op mijn rug leek op ontploffen te staan. Ik besloot die dag dus in bed te blijven en mij te focussen op mijn herstel. Ik probeerde verschillende zalven en pillen, maar niks leek te helpen. Tegen de avond begon ik zwart voor mijn ogen te zien en verloor ik enkele keren bijna het bewustzijn. Op mijn rug had zich ondertussen een tamelijk grote, paarse kring gevormd. Rond 20.00, ging het echt goed mis, alles werd zwart en ik voelde alle energie uit me weggezogen worden. Gelukkig was er Michi die me op dat moment kon helpen. Na een telefoontje met mijn moeder die ondanks alles kalm probeerde te blijven besloot ik aan Anika te vragen om me naar het ziekenhuis te brengen. Aangezien iedereen hier één grote familie is, zat ik nog geen kwartier later in de auto, op weg naar het ziekenhuis. Dus na een korte rit naar de plaatselijke spoed werd ik opgenomen maar er was wel een probleem. Er was op dat moment slechts één verpleegster aanwezig, aangezien de dokter die van wacht was, op dat moment aan de andere kant van Notodden zat, waar een gigantische brand woedde. Ze nam dus enkele gegevens (bloed, temperatuur, etc) op en toen werd de ernst van de situatie snel duidelijk. Ik had 40° koorts en (volgens de verpleegster) waarschijnlijk een stevige bloedvergiftiging. Ik moest echter eerst terug naar huis, de verpleegster had immers geen idee wanneer de dokter zo terugkeren. Ze zou me dus nog bellen wanneer ik terug moest komen. Om 22:15 uur, kwam ik terug aan op Saetre, ik had het benauwd en de stress begon op te zetten. Na een zenuwslopend uur in Saetre werd ik echter om 23:15 uur opgebeld door het ziekenhuis om naar de spoed terug te keren. Eenmaal in het ziekenhuis ontmoette ik de dokter. Die wilde meteen na de tumor gezien te hebben (en de daarbijhorende ontsteking) een operatie uitvoeren. Na een lokale verdoving gekregen te hebben, sneed hij vervolgens mijn rug open om de tumor er uit te halen en de omgeving rondom de wonde te reinigen. Ik voelde er gelukkig weinig van. Wanneer de wonde schoon was propte hij, tot mijn verbazing (en walging) een rubberen handschoenen in de wonde. Dit diende voor de infectie (mocht deze terugkeren) naar buiten te duwen. Ten slotte schreef hij nog wat medicatie voor, pijnstillers en antibiotica tegen mijn bloedvergiftiging. Ik bedankte de dokter en nam afscheid. Het zou echter niet lang duren voor ik hem terug zou zien.

Zondag 24 februari. Opnieuw geen geweldige dag maar wel...beter. En dat woord werd voor mij een focuspoint waar ik veel moed uit kon putten. Ik kon die zondag nog steeds niet veel eten naar binnen krijgen maar ik voelde wel dat de hoge koorts langzaam aan begon af te nemen. Veel energie had ik echter nog niet en samen met de koorts en de vergiftiging was het gebrek aan slaap één van de voornaamste redenen hiervoor. De antibiotica die ik op dat moment moest nemen, moest om de 6 uur genomen worden, vier maal per dag. Dit betekende dat ik dus nooit langer dan zes uren kon slapen. Daarnaast moet ik wel vermelden dat mijn kamergenoot Michi er alles aan deed om mijn dag zo goed mogelijk te maken, waarvoor ik hem enorm dankbaar ben. Dat alles terzijde, besloot ik om me die dag voornamelijk op schoolwerk te concentreren. Hopend dat de volgende dag opnieuw beter zou zijn.

Week 6 (stage)

Maandag 11-02-2019, mijn eerste stagedag. Mijn wekker ging af om 6.30u. Elke bloedcel, hersencel en spiervezel in mijn gesloopte lichaam wilde zich terug omdraaien en verder slapen. Gelukkig (of misschien net niet) hebben mijn ouders me fatsoenlijk opgevoed, ik stond dus als een flinke schooljongen op, poetste mijn tanden, at yoghurt en fruit als ontbijt, maakte mijn rugzak en vertrok  met Ernesto (Spanje) en David (Tsjechië) op pad naar Hogas. Ook zij leken nog niet echt wakker, ik zou dus veel steun krijgen van mijn partners deze week... Hoe dan ook werden we om 8.00u op onze stageschool verwacht en die lag, zoals eerder vermeld, helemaal op de top van Hogas. Voor ons betekende dat dus een stevige wandeling van 45 minuten bergopwaarts (geen betere manier om je maandagochtend door te brengen 😉). Na veel gepuf en gehijg, waarbij ik regelmatig het vreemde gevoel had in een verlossingskamer te zitten, bereikten we, tamelijk bezweet de 'Hogas skole'. Daar werden we verwelkomd met een prachtig uitzicht over de bijna volledige Telemarkse mountain range. Blefjell, Gaustatoppen, Blyfjell en nog vele andere pieken waren allen te zien vanuit de lerarenkamer, die, met goede reden, van vele grote ramen voorzien was. We ontmoetten Knut, leerkracht in Hogas voor reeds 20 jaar en onze supervisor voor de week. Knut gaf ons een rondleiding doorheen de schoolgebouwen waarbij we ons in elke klas kort even mochten voorstellen. Vervolgens begon echter het echte werk. Doorheen de dag volgden we enkele klassen mee, we observeerden, assisteerden en kregen hier en daar wat opdrachtjes. In het algemeen was het de bedoeling om met de leerlingen te communiceren en een beeld te krijgen van het educatieve systeem in Noorwegen. Die dag volgden we eerst en vooral een lesje Engels (10 jarigen), hier moesten we een uitgebreide presentatie van onszelf geven, dit gebeurde natuurlijk grotendeels in het Engels. De leerlingen begrepen zo goed als alles. De manier waarop de kinderen hier al op een enorm jonge leeftijd Engels kunnen spreken en verstaan, blijft me verbazen. Het lesje Engels werd opgevolgd door een les lichamelijke opvoeding (badminton). Hier mochten we het tegen de kinderen zelf opnemen, wat ze natuurlijk enorm fijn vonden.  De laatste les die we meevolgden die dag was houtbewerking. De leerlingen moesten allemaal een vogelhuisje bouwen. Ernesto, David en ik deden ons best om de kinderen zo goed mogelijk te helpen. Voornamelijk met het zagen van hout hadden vele kinderen nog moeilijkheden, deze kon ik gelukkig goed helpen, dankzij de lange dagen die ik zelf, met mijn grootvader, in de bossen in België heb doorgebracht (Opa Vinus merci!!!!!!). Na deze les zat onze eerste dag er echter al op, we namen afscheid van Knut en vertrokken op onze lange weg terug naar beneden. De zonsondergang en het prachtige uitzicht verlichtte de pijn. We kwamen terug in Saetre aan om 15.00u, tamelijk vroeg, maar school eindigt hier voor de meesten reeds om 14.00u. De rest van de namiddag bereidde ik nog wat extra voor, voor de komende dagen. 's Avonds ging ik nog samen met Tony een balletje gooien en zelfs na een lange dag vlogen de ballen nog vlotjes binnen.


Dinsdag 12-02-2019. Opnieuw ging mijn wekker veel te vroeg af. De gedachte aan de wandeling die op me zat te wachten, deed de spieren in mijn benen reeds verkrampen. Een snelle koude douche en een stevig ontbijt bezorgden me echter de motivatie die ik nodig had. En POEF....45 Minuten later stond ik weer met mijn medestudenten op de top van Hogas, een dampende mok verse koffie in mijn hand, genietend van het prachtige uitzicht.
De stagedag liep in een waas voorbij. We volgden opnieuw een lesje Engels waarbij we ons opnieuw moesten presenteren, gaven daarna zelf een les basketbal tijdens lichamelijke opvoeding en sloten ten slotte de dag af met een leuk lesje kunst, waarbij we met klei te werk gingen.
'S avonds kookte ik nog uitgebreid met enkele kotgenoten. Na een overheerlijk diner supporterde ik nog met de meeste andere Erasmus studenten voor Javier en Léandre tijdens hun handbalwedstrijd in de lokale sporthal.

Woensdag 13-02-2019. Opstaan die ochtend was helemaal geen probleem, het zou immers een zalige dag worden. Het was wel een frisse ochtend, dus de ochtendwandeling was die dag pittiger als anders. Eenmaal op het schooltje loste de verse koffie echter de meeste problemen al snel terug op. Nu de reden dat het een zalige dag zou worden, volgde al na het eerste belsignaal van die dag. We mochten immers een les Home economics  volgen in de 6th grade. Home economics is een vak dat in de meeste lagere scholen in Noorwegen terugkomt. Hier leren kinderen van hun zesde tot hun twaalfde de basis van het huishouden. Koken, wassen, strijken, naaien en zelfs poetsen zijn de dingen die het meeste aan bod komen tijdens deze lessen. Wij hadden die dag het geluk dat we een lesje koken mochten meevolgen en zelfs ook zelf mochten meedoen. Wat schafte de pot die dag? Rendier. Een typisch gerecht uit de Sami-cultuur. Na een uurtje kokerellen was het gerecht klaar en was het dus tijd om te proeven. Tot mijn verbazing was het vlees enorm smaakvol en mals, een echte Noorse lekkernij! (Mijn excuses voor mijn vegetarische lezers) Achteraf werd de overschot in kleine potjes gegoten zodat we iets mee naar huis konden nemen. De rest van de dag bestond nog uit een lesje muziek, natuurwetenschappen en een zeer interessant gesprek met de directrice van de school over het Noorse schoolsysteem (grading system, technological methods, practical work, etc). De schooldagen zijn hier op woensdag niet verkort dus wanneer ik rond 15.00u terug aankwam in Saetre stond Michi me op te wachten in de keuken. Ik had hem over het rendiergerecht vertelt en hij kon niet wachten om dat te proeven. De rest van de avond bracht ik in het zwembad en sauna door, de ideale activiteiten na 3 lange dagen.

Donderdag 14-02-2019. Iets van een wekker en vroeg moeten opstaan. De wandeling naar Hogas werd routine, net zoals de mok met verse koffie voor de eerste les. Donderdag bestond opnieuw uit een standaard schooldag. We volgden een lesje Engels mee, waarin de leerlingen enorm enthousiast waren. Ze leerden ons de klok lezen in het Noors en wij leerden hun op onze beurt de klok in het Engels te lezen. Er werd gezongen, gedanst en veel gelachen. Daarnaast observeerden we ook een les Wiskunde en een les natuurwetenschappen en ten slotte mochten we bij lichamelijke opvoeding opnieuw een lesje basketbal geven. Ook de voorlaatste stagedag was dus succesvol! 's Avonds ging ik nog met Maike, Jade en Javier naar de fitness voor wat extra activiteit.

Vrijdag 15-02-2019. Een speciale ochtend, want voor het eerst in enkele dagen werden we, tijdens onze dagelijkse wandeling naar school, getrakteerd op een prachtige roze horizon en de daarbijhorende zonsopgang. Wanneer je omhoog keek zag je heldere sterren aan één kant van de hemel en de opkomende zon aan de andere kant (Noorwegen, I luvvvvvv you). De laatste lesdag begon opnieuw met een lesje Engels, al was deze wel speciaal. In het tweede leerjaar zat immers een meisje met zware gehoorproblemen. Ze droeg een hoorapparaat maar dit was niet voldoende. Daarom had elk kind in het klasje een microfoon op zijn/haar tafeltje. Op deze manier kon het meisje met de gehoorstoornis toch deelnemen aan alle activiteiten en werd ze dus volledig in de groep geïntrigeerd. Na deze eye-opening les, stond er opnieuw een klas op ons te wachten in de sporthal. Ernesto, David en ik hadden voor die dag een les floorball voorbereid. De kinderen werkten zoals altijd goed mee en dus mochten ze op het op het einde in een wedstrijdje opnemen tegen de 3 leerkrachten. Tijdens de lunchbreak, die volgde op de LO-les, werden er buiten hot dogs uitgedeeld. Elke leerling en leerkracht kreeg er eentje (of twee in ons geval). In het zonlicht verorberden we onze lunch terwijl de kinderen ons van hot naar her sleurden om hun kampen in het bos te tonen. Aangezien het de laatste dag voor de vakantie was, volgde er na de lunchbreak een filmmoment. Deze was in het Noors, wat betekende dat wij al 's middags mochten beschikken. Na ons uitgebreid te hebben bedankt bij de andere leerkrachten en afscheid te hebben genomen van alle kinderen (zei iemand groepsknuffel?) vertrokken Ernesto, David en ik terug op onze weg naar huis. Het uitzicht over de witte bergen beantwoorde the satisfied feeling in mijn lichaam en hoofd na een deugddoende week in het Noorse schoolsysteem.

Zaterdag 16-02-2019, ik weet niet meer wat uitslapen is. Nadat ik vrijdagavond had besloten dat ik zaterdag de hele dag zou slapen, werd ik helaas om 8.00u opgebeld door Thomas. Hij had vervoer weten te fiksen naar Kongsberg. Er lag verse sneeuw op en naast de pistes dus dat betekende een perfecte dag om te powderen. Ik kon niet weerstaan aan het gevoel om terug op mijn snowboard te staan, dus stond ik snel op en maakte me klaar. En oh boy, was dat een goede beslissing. Een prachtige dag op de Noorse pistes bezorgde me een euforisch gevoel dat nog tot de dag daarna zou blijven ronddwarrelen in mijn buik. Bij thuiskomst na een lange dag, sprong ik snel in de douche en begon vervolgens een maaltijd bij elkaar te koken. Het was zaterdag dus dat betekende dat we op stap zouden gaan en met dat euforische gevoel beloofde het een zalige nacht te worden. En dat was het ook...

Zondag 17-02-2019 bestond uit niets meer dan een overheerlijke brunch met Léo, Anika, Maike, Jade, Léandre, Simon en Javier, slapen, poetsen, eten en wat films kijken. De zondag die elke Erasmus student nodig had na een enorm lange week.

Week 5 (Eerste bezoek)

Vrijdag 08-02-2019. Ik werd wakker door de zachte zonnestralen die mijn kamer binnendrongen. Het was een speciale dag, aangezien mijn nicht Laure me zou komen bezoeken. Aangezien het een prachtige dag was hadden we afgesproken om te gaan skiën en snowboarden in Kongsberg. We zouden elkaar dus ook daar ontmoeten. Om 10.00u 's morgens vertrok ik daarom samen met Michaela, Simon en Katharina (vrienden die ook wilden gaan snowboarden) richting Kongsberg. Daar reden we nog eerst even langs het busstation om onze eregast op te halen. Met haar koffer, een gloednieuw paar Dr. Martins en een sigaret in de hand wachtte ze ons op. Het was geweldig om haar te zien. Na een dikke knuffel, plaatsten we haar bagage in de koffer en reden we verder richting het skicenter. Ik moest deze laatste kilometer zelf ook in de koffer doorbrengen zodat mijn gast voldoende comfort had. Eenmaal aangekomen huurde Laure haar ski's en konden we de pistes op (die er extreem goed bijlagen). We begonnen langzaam aangezien mijn nicht al lang niet meer op ski's had gestaan, maar al snel bleek dat haar lichaam nog veel herinnerde. Samen hadden we een fantastische dag in de bergen. Het was enorm fijn om het euforische gevoel dat Noorwegen mij geeft, met iemand die zo dicht bij me staat, te delen. De sneeuw, de bossen, de bergen. Een echte droom. Na enkele uren de pistes afgesjeesd te hebben, begonnen de spieren echter wat tegen te werken. Tijd om terug naar Notodden terug te keren, dit keer met mijn nicht. Over het avondeten (wraps) vertelde ze me alles over haar tijd in Oslo en ik vertelde op mijn beurt over mijn tijd in Noorwegen. Na vervolgens enkele van mijn medestudenten ontmoet te hebben, keken we nog een film. Laure viel echter halverwege de film in slaap, iets dat ik onmogelijk achtte tijdens het bekijken van The Incredibles 2 (RIGHT JANNE SWINNEN????)

Zaterdag 09-02-2019. Laure had duidelijk haar slaap nodig dus stonden we pas rond 10.00u op. Na een tamelijk simpel ontbijt trokken we onze wandelschoenen aan. Oorspronkelijk had ik een grote tour rond Notodden en naar Eikeskar gepland, maar door het slechte weer was dit helaas niet mogelijk. Voor de eerste keer in de vijf weken dat ik daar was, rees de temperatuur boven de 0 graden en dat betekende dat de eerst zo leuke sneeuw in regen veranderde. Sneeuw verdween beetje bij beetje en de ondergrond werd spiegelglad. Dus wegens deze omstandigheden werd de tour wat ingekort en zouden we naar Tinnemyra gaan, het meer dat boven Notodden ligt. Op onze tocht werden we vergezeld door enkele van mijn medestudenten. Het was veruit niet de mooiste dag hier in Noorwegen en dat vond ik enorm frustrerend omdat ik mijn nicht niet met een verkeerd beeld naar huis wilde laten gaan. Maar ondanks het weer was het nog steeds een zalige wandeling, bovendien zag ik Laure regelmatig verwonderd opkijken en dat deed me plezier. In de vroege namiddag keerden we terug richting Saetre, waar we een kleine lunch verorberden. Na het eten speelden we een Escape Room, dit ging echter niet altijd even vlot aangezien we beiden een klein klopje hadden van de voorbije dagen. Wanneer we beiden uit ons dipje waren 'ontwaakt', maakten we ons klaar voor het avondeten. Rond 18.00u vertrokken we richting Notodden centrum, we hadden besloten om in Military's Burgers te gaan eten. Daar genoten we van een stevige (heel stevige) burger. Na het gezellig etentje moesten we terug de berg omhoog richting Saetre, niet evident met de gladde voetpaden. Veel tijd om uit te rusten hadden we echter niet want al snel begon de voordrink voor ons wekelijks feestje. Uiteindelijk werd het een enorm fijne avond, waar mijn nicht ook eens kon zien met wat voor mensen ik hier een halfjaar moet samenleven. We waren beiden wel tamelijk moe en Laure had zondag ook haar vlucht terug naar België, vandaar dat we het die avond niet al te laat maakten.

Zondag 10-02-2019. Een grijze ochtend, letterlijk en figuurlijk. In de late voormiddag, nadat we op het gemak ontbeten had, moesten Laure en ik alweer afscheid nemen. De tijd loopt hier precies heel wat sneller. Na haar nog een stevige knuffel gegeven te hebben, vertrok ze met haar overvolle koffer richting bushalte. Haar hoofd was wellicht net zo vol (als haar koffer) met herinneringen aan dit prachtige land. Afscheid kan toch pijnlijk zijn. De rest van de dag draaide voor mij enkel nog rond schoolwerk. Ik had de komende week immers stage en ik moest deze nog voorbereiden. Ik werkte nog tot 's avonds laat door maar kreeg al mijn werk gelukkig af. Uitgeput ging ik naar bed, maar klaar voor een nieuwe, drukke, week.

Week 5 (Rjukan)

Maandag 4-02-2019, rond 7.00u 's morgens ontwaakte het grootste deel van Saetre uit een relatief korte slaap. De studenten Physical Education (Erasmus + Noorse studenten) vertrokken immers die ochtend met z'n allen op ski-trip naar Rjukan. Een historisch stadje, in het midden van de Telemarkse bergen. Nadat de hele groep samengekomen was aan de universiteit, bibberend in de duistere ochtend, werd het gezamenlijke materiaal verdeeld en in de bus gestockeerd. Vervolgens stapten alle studenten in hun vervoersmiddel, vol excitement uitkijkend naar de komende vier dagen op ski's (en de warme rit van 2 uur). Aangekomen aan onze verblijfplaats, Rjukan Fjellstue, een langwerpige, ouderwetse hut, ingericht op een authentieke Noorse wijze, ver boven de stad Rjukan, in het midden van de bergen, met een magnifiek uitzicht over de omringende witte bergtoppen, vielen er reeds dikke sneeuwvlokken uit de ijzige lucht.

Terwijl ik uit de bus stap verschijnt er een glimlach op mijn gelaat. De witte bergtoppen voor eeuwig op mijn netvlies gebrand, het eindeloze gevoel voor eeuwig in mijn gedachten opgeslagen. "Soms werkt het leven net zoals je gehoopt had", denk ik, terwijl dikke sneeuwvlokken op mijn schouders vallen.

Omdat we zo vroeg 's ochtends nog niet op onze kamers konden, laadden we slechts de ski's uit. Na een korte briefing over het verloop van de dag, vertrokken we met z'n allen de bergen in. Daar werden we in 2 groepen verdeeld. Mijn groep moest de eerste 2 uur met Torgeir mee. Hij nam ons mee naar een vlakker gebied in de diepsneeuw. Hier speelden we gedurende 2 lange uren allerlei spelletjes en activiteiten waarbij vele studenten aan de smaak van sneeuw herinnerd werden. Nadat alle activiteiten overlopen waren, vervoegde onze groep zich bij die van Hakon voor lunch. Terwijl iedereen zijn lunch verorberde bleef er voortdurend sneeuw vallen, wat een waterige toets aan de maaltijd gaf. Na het eten werd er van groep gewisseld, wat betekende dat mijn groep nu bij Hakon zou zijn voor enkele activiteiten op een helling. Keer op keer moesten we de helling af en telkens op een andere manier. Per minuut werd de moeilijkheidsgraad zwaarder en stijgde dus (onder luid gelach) het aantal valpartijen. Hakon haalde zijn camera boven om deze beelden te vereeuwigen. Na 2 uren eigenlijk alleen maar te vallen (maar ook veel te lachen en plezier te maken) vertrokken we terug naar onze verblijfplaats voor de kamerverdeling. Ik belandde uiteindelijk bij Simon in (stapel)bed. Een zeer rustige kamergenoot, ideaal op zo een drukke trip. Nadat iedereen zich geïnstalleerd had, verzamelden we om 19.00u in het restaurant voor het diner. Een simpele, maar lekkere en vooral voedzame maaltijd. Wanneer iedereen zijn buik weer lekker rond had gegeten en de maaltijd had doorgespoeld met een tas koffie of thee, kregen we van Hakon de nodige informatie voor de komende dag. Wegens het mooie weer zouden we al op dinsdag naar het plateau skiën in de plaats van woensdag. De ogen van de meeste studenten begonnen al regelmatig dicht te vallen tijdens deze briefing, maar bedtijd was het nog niet. Om 21.00u kwamen we allen samen in de 'videoroom'. Daar werd al het beeldmateriaal van de dag op groot scherm afgespeeld. Enkele van mijn elegante valpartijen werden helaas niet achterwege gehouden. Een geweldig einde van een veelbelovende dag.

Dinsdag 05-02-2019 begon met een pijnlijke rug. Mijn valpartijen van maandag en de harde matras waren de waarschijnlijke oorzaken. Al vroeg in de ochtend werden we aan het ontbijt verwacht, waar de meesten de slaap probeerden af te schudden met enkele tassen koffie. Uiteindelijk zorgde de opkomende zon en het prachtige daarbij horende portret van de omgevende natuur er echter voor dat alle ogen zich volledig openden. Adembenemend. Met een glimlach op ons gezicht bereidde iedereen ook meteen zijn lunch voor later op de dag. Ski's werden vervolgens gewaxt, rugzakken werden gevuld en dan was het tijd voor de trip. Met een groep van 50 man skieden we door de bergen. De zon scheen en haar warme, gouden stralen wierpen een prachtig licht over de besneeuwde toppen. Na ongeveer 5 kilometer verlieten we de "track" en ging het verder door de diepsneeuw. De studenten vooraan kregen het zwaar te verduren, zij moesten immers in de verse diepsneeuw een pad creëren voor de rest van de groep. Zeker op steile hellingen was dit niet evident. Nu voor één of andere reden wilde Hakon mij vooraan in de groep (waarschijnlijk gewoon om mij te pesten). Dit leidde op sommige momenten voor wat frustraties, aangezien mijn ski's op steile hellingen voortdurend in de diepsneeuw vast kwamen te zitten, wat dan weer leidde tot een valpartij, wat op zijn beurt leidde tot veel energieverlies. Maar eind goed al goed, na een uitputtende tocht van ongeveer 12 kilometer bereikten we de top van de berg en strekte het Hardangervidda plateau zich voor ons uit. Een adembenemend uitzicht dat men het beste kan vergelijken met de Sahara (niet de Lommelse), volledig in het wit. Over het relatieve vlakke plateau bleek het skiën veel vlotter te gaan. Na nogmaals een kleine 5 kilometer doorheen deze woestijn van sneeuw geskied te hebben was het tijd voor onze lunch (eindelijk!). Dit was echter het minst aangename moment van de dag. "Hoe kan dat nu?", vraagt u zich misschien nu af. Ik moet beamen, het uitzicht was magnifiek, ik zou er dagenlang naar kunnen staren, maar de koude daar vanboven, zou zelfs de warmste harten doven (lees: het was fucking koud). Als je in beweging bent speelt dat allemaal geen rol, maar als je al zittend, je droge boterhammen moet opeten, dan voel je na 1 minuut je vingers en tenen gevoelloos worden. En zo trekt de koude, iedere minuut, verder en verder doorheen je lichaam. Alle Erasmus studenten konden al snel hun vingers niet meer voelen en dus speelden ze hun lunch in recordtijd naar binnen. Na 10 minuten was iedereen al weer klaar om te vertrekken BEHALVE alle Noorse studenten, DIE, AL LACHEND EN PRATEND, MET HUN BLOTE HANDEN ZATEN TE ETEN ALSOF HET 20 GRADEN WAS????????  De Erasmus studenten hadden al snel door dat de Noorse studenten graag hun tijd namen om uitgebreid te lunchen, dus zat er niets anders op dan als een stelletje idioten in een kring rond te skiën om toch een beetje warm te blijven. Uiteindelijk waren ook de Noren klaar met hun vijfgangenmenu en konden we aan de terugtocht beginnen. Normaal gezien was het de bedoeling om een rondgang te maken, maar de wind was stevig komen opzetten gedurende de lunch, dus besloten Hakon en Torgeir om rechtsomkeer te maken. Ondanks dat het dezelfde route was, was ook de terugweg enorm eventful. Smalle en steile afdalingen door de diepsneeuw en tussen bomen, op X-country ski's klinkt misschien gemakkelijk, maar dat was het niet. De ontelbare valpartijen werden echter wat opgefleurd door een prachtige roze zonsondergang, die we juist voordat we terug op het 'hotel' aankwamen, kregen te zien. Na een snelle douche, was het al tijd voor het diner (Alle Erasmus studenten waren duidelijk uitgehongerd). Simon en ik besloten echter om aan een Noorse tafel aan te schuiven, wat voor enkele interessante gesprekken zorgde, terwijl we genoten van heerlijk verse vis.
Die avond werd er nog wat gekaart en gepraat, tot uiteindelijk de oogjes dicht vielen.

Woensdag 06-02-2019 begon met een nog pijnlijkere rug. Met de behulp van koffie werd die pijn gelukkig al snel verlicht. Na het standaard Noorse ontbijt was het opnieuw hetzelfde verhaal als de afgelopen dagen. Ski's aan en de berg op. Boven op een nabijgelegen berg, werd de hele groep in 6 verdeeld. Elke groep kreeg de taak om een bepaald parcours of obstakel in de sneeuw te bouwen, dit moest in de voormiddag volbracht worden, zodat we in de namiddag met onze ski's op deze 'obstakels' konden 'spelen'. Obstakels waren, een ski-jump (groot), obstakel parcours, heuveltjes afdaling, diepsneeuw afdaling, etc.. Na een hele voormiddag in de sneeuw geploeterd te hebben, onze opdracht vervolledigd te hebben en onze lunch gegeten te hebben, was het tijd om de verschillende activiteiten te testen. Er waren 6 verschillende activiteiten die iedereen moest doorlopen in een doorschuifsysteem. Bij vele activiteiten ging ik (en de andere studenten) regelmatig tegen de grond. Hakon en Torgeir wisten natuurlijk dat dit ging gebeuren, vandaar dat zo goed als alle feiten op camera staan. Uiteindelijk was het een enorm uitdagende, grappige en zalige namiddag vol ski-plezier. Vol blauwe plekken keerden we terug naar het hotel voor een korte (koude) douche. Dit werd opgevolgd met het video-moment waar we alle valpartijen nog eens in slow-motion konden herbekijken. Nadien was het reeds tijd voor ons laatste avondmaal in Rjukan. We kregen een lekkere goulash voorgeschoteld. Na het eten was het tijd voor een historisch verhaal, verteld door onze interessante gastheer, Tur. Hij vertelde ons verhalen over de befaamde saboteurs uit WOII. Deze saboteurs probeerden in verschillende missies om de Duitse productie van zwaar water of dideuteriumoxide in Rjukan te beëindigen. De Duitsers hadden dit zwaar water immers nodig voor hun projecten rond nucleaire bommen. Tur kende deze saboteurs persoonlijk, vandaar dat hij deze verhalen kon voortvertellen. Dit leerrijk moment werd opgevolgd door een korte quiz, georganiseerd door Torgeir en Hakon. De quiz was moeilijk maar had vele grappige momenten. Toen de winnaar van de quiz bekend was (niet onze groep) begaf de hele groep zich nog naar de videoroom voor een klein feestje. Iedereen was echter uitgeput dus de meesten kropen al snel onder hun lakens.

Donderdag 07-02-2019 was de laatste dag in Rjukan. De enige dag dat we niet op de skilatten zouden staan. Na het ontbijt stond er die dag immers een kunstwedstrijd gepland. De voorbije dagen had iedere groep (10 groepen in totaal) een lege, langwerpige bak moeten vullen met sneeuw, over de dagen werd deze sneeuw dan hard. De wedstrijd bestond er simpelweg uit om met je groep een uniek sculptuur te creëren uit je blok sneeuw/ijs. Onze groep besloot om onze periode in Noorwegen en in Rjukan te visualiseren. We besloten dus een sculptuur van een Viking helm te maken. De basis van de helm was echter een berg. Tussen de hoorns en dus op de top van de berg , maakten we ook een vlak stukje, dat het Hardangervidda plateau moest voorstellen. Na twee uur stevig doorwerken, was ons meesterwerk af en mochten we het aan de rest van de studenten voorstellen. Na hevig overleg van de jury, Hakon en Torgei strandden we uiteindelijk met ons werk op een mooie derde plaats. Er werd vervolgens nog een kampvuur gebouwd, daar bakten we met de hele groep nog wat worstjes voor onze lunch. Na de lunch was het echter tijd om te vertrekken. Ik pakte mijn rugzak en ski's, plaatste deze in de bus en nam vervolgens zelf plaats. Na een opnieuw prachtige rit van 2 uur, kwamen we terug aan in Notodden. Iedereen was voldaan na een fenomenale trip. In Saetre was het die avond stil. Bijna alle studenten genoten van hun comfortabele matras en gingen al vroeg naar bed.

Week 4 (Cooking outside)

Maandag 28-01-2019, een fantastische start van de week. Na een les Sport and the media in de voormiddag, werden we rond 13.00u in het cafetaria opgewacht door Ola voor een les 'Outdoor cooking'. De bedoeling van de les was dat we onze creativiteit zouden gebruiken om in de natuur (bos) een hoofdgerecht en dessert te maken waarvan we nooit gedacht hadden dat het mogelijk zou zijn om dat effectief te bereiden boven een zelfgemaakt vuurtje.
Met onze rugzakken vol ingrediënten, potten, pannen, bijlen en boomzagen, volgden we Ola de bossen in. Na een prachtige tocht van 45 minuten, kwamen we aan op een idyllisch, wit stukje bos, waar we verschillende kampen zouden bouwen. Natuurlijk hadden we wel hout nodig voor onze vuurtjes. Dus leerde Ola ons eerst hoe we manueel (met de zaag) een boom moesten neerhalen. Nadat de boom gevloerd was, begon iedereen met goede moed grote stukken hout af te zagen. Een kleine 5 minuten later lag echter de helft van de groep al in de diepsneeuw te sterven. Uiteindelijk, nadat niemand zijn armen nog effectief kon voelen van al het zagen en klieven, had iedereen genoeg hout voor een vuurtje te maken.
Het vuurtje van onze groep (= Vincent, Marketta, Javi en ik) was veruit het meest stabiele dus konden we meteen beginnen met ons gerecht. Gebakken patatjes met goulash.
Ons plan was simpel, we zouden met platte stenen een oventje bouwen voor onze patatjes, terwijl we de goulash in een kookpot boven het hoofdvuur zouden bereiden.
In de praktijk was het toch allemaal niet zo evident. Het vuurtje onder onze steenoven ging voortdurend uit.
Na wat hulp van Ola, slaagden we er toch in om een fatsoenlijke oven te creëren en al snel was ons heerlijk gerecht klaar. Enorm mooi om te zien hoe je toch, met weinig materiaal, veel kan bereiken.
Nadat iedere groep ook zijn/haar dessert had verorberd (appelsien met gesmolten chocola) braken we ons kamp op en keerden we terug naar de universiteit. Een enorm leerrijke en interessante namiddag/avond. 's Avonds ging ik nog met Tony naar de sporthal voor ons wekelijks partijtje basketbal. We waren beide eigenlijk al redelijk moe na onze lange dag, het niveau lag dus niet al te hoog.

Docent Ola

Dinsdag 29-01-2019 moest iedereen al weer vroeg uit de veren. In de voormiddag stonden immers de presentaties voor de Ski-course in Rjukan (week 6) op het programma. Een lange, theoretische voormiddag die gelukkig enkele keren opgefleurd werd met een wat grappigere presentatie. De namiddag werd gespendeerd aan foodshopping aangezien mijn koelkast alweer leeg was 😟. 's Avonds werden Simon, Mathilde en ik echter nog bij Tony (onze Taiwanese vriend) verwacht voor een typisch Taiwanees diner. Het eten was overheerlijk, ik had soms enkel wat moeilijkheden om mijn rijst op te pakken met de chopsticks. 

Woensdag 30-01-2019 was een bitterkoude dag, vol sneeuw, die we al snowboardend doorbrachten in Kongsberg. Buiten één harde smak, waarbij ik mogelijk een whiplash heb opgelopen, was het veruit mijn best dag op de slopes. Steeds meer dingen lijken me te lukken. 's Avonds relaxten we wat in de sauna van de universiteit. Dit werd opgevolgd met een movie night, maar iedereen viel voortdurend in slaap. 

Donderdag 31-01-2019 was de eerste dag die week dat we niet om 7.00u moesten opstaan. We hadden die dag 2 lessen op het programma. De eerste van die 2 was schaatsen. Hier spendeerden we 2 uur aan ijshockey spelen. Geweldig leuk, maar niet zo evident. Je moet immers op immens veel dingen tegelijk letten. 

In de namiddag hadden we een vergadering met onze mentoren voor onze stage in week 7. Ik werd op een school in Hogas geplaatst, de school het dichtst bij Saetre. Het programma werd overlopen met wat koffie, thee, vers fruit en wafels en belangrijke gegevens werden uitgewisseld. Nadien mochten alle studenten beschikken. 's Avonds gingen we opnieuw met een groep naar het zwembad op de universiteit om wat te relaxen in de sauna.

Vrijdag 01-02-2019 was normaal gezien weer een dag om te snowboarden, maar aangezien mijn nekpijn alleen maar erger werd, besloot ik om, met het oog op de ski-trip van volgende week, een dagje uit te rusten. Ik werkte aan mijn bachelorproef, schreef wat poëzie, bezocht wat vrienden in de andere huizen en verwarmde mijn nek met het kersenpitkussen van Maike.

Zaterdag 02-02-2019 was opnieuw een actieve dag. 's Morgens stonden we vroeg op voor een dikke twee uur te gaan skiën in Gronkjaer. Bijna iedereen van de groep 'Physical Education' deed hieraan mee, aangezien er rond de middag een X-country skiing race zou plaatsvinden in Gronkjaer en de meesten wouden deze race natuurlijk zien omdat Simon, onze Duitse klasgenoot (en ex-professional in X-country) zou deelnemen. Met een groep van 20 man, stonden we dus aan de zijkant van de piste om onze held iedere ronde luidkeels aan te moedigen. Dit had overduidelijk een effect aangezien Simon, na een bloedstollende sprint, de tweede plaats wist te bemachtigen. Dit natuurlijk onder hysterisch geschreeuw van zijn fan-club. Met een glunderende lach, keerden we terug naar Saetre. Na zo een namiddag had iedereen enorm veel zin in een goed feestje. EN DAT WAS HET OOK. Het was al vroeg in de ochtend voordat de meesten in Saetre terug hun bed inkropen.

Zondag 03-02-2019 was opnieuw een typische zondag. Bij het wakker worden, scheen de zon door de gordijnen. Zo wil een mens wakker worden in Noorwegen. De combinatie tussen de sneeuw en de zon was prachtig en schreeuwde om geapprecieerd te worden door middel van een stevige wandeling door de ongerepte Noorse natuur. 

Na deze wandeling, volgde een overheerlijke brunch, bereid door Maike en Léandre. 

In de namiddag werd er nog even wat geschaatst en voor school gewerkt. De avond spendeerde ik met het schrijven van deze blog.