Week 12 (De Blefjell bergen en Gus Dapperton)

25-03-2019

Bij het horen van het alsmaar herhalende geluid van mijn wekker, had ik die ochtend het vreemde gevoel terug in België te zijn. Het typische ritueel om 's ochtends vroeg op te staan en mij klaar te maken voor de les, vloeide door mijn aders. Gelukkig, na mijn gordijnen open gedaan te hebben, had ik al snel terug door dat ik nog steeds in Noorwegen zat. Ik zette mijn bekende ritueel echter verder, kleedde mij snel aan, at snel mijn ontbijt en vertrok dan samen met mijn medestudenten richting universiteit voor een ochtendles. De les die ochtend werd echter niet door Hakon gegeven maar door een Franse professor van Strasbourg. Hij was een oude vriend van Hakon en zou samen met ons de trip naar Blefjell maken. In Strasbourg doceert hij voornamelijk vakken omtrent het kimaat en klimaatontwikkeling, voor hem was dit dus een soort veldonderzoek. De Franse professor, Christophe genaamd, leerde ons, logischer wijze over het klimaat. Daarbij discussieerden we uitgebreid over de mogelijke gevolgen en speculeerden we over de toekomst. In de namiddag , na een korte lunch, zat ik nog samen met mijn vrienden en  medestudenten die bij mij in de groep zaten voor de Blefjell trip. Voor deze trip waren dat Rik, Marco, Leo en Stanislas. Als taak voor Blefjell moesten wij een klein  theaterstuk voorbereiden om op één van de avonden voor onze medestudenten te brengen. Het theaterstuk moest over de sterrenhemel gaan. Die namiddag, wanneer het script uitgeschreven was en de rollen verdeeld waren, vertrokken we naar de winkel om onze inkopen te doen voor de trip. We kochten hamburgers, tortillas, worstjes etc, voldoende om ons maagje goed gevuld te houden. Bovendien kozen we natuurlijk ook voor eten dat gemakkelijk te bereiden is op een groot kampvuur. Terug aangekomen in Saetre was het eigenlijk al avond, ik maakte dus snel mijn avondeten klaar en vertrok daarna terug naar de universiteit voor een potje te basketballen. Na een uur hield ik het echter voor bekeken en maakte ik nog snel een plonsje in het zwembad. Bij thuiskomst in Saetre , haalde ik mijn grote rugzak boven, en begon ik deze te vullen met al het nodige materiaal voor Blefjell. Het vertrek stond immers morgenvroeg om 9u gepland. Morgen markeerde de start van alweer een nieuw avontuur en ik was er klaar voor.

26-03-2019, was de eerste dag van ons grote avontuur in Blefjell. Ik werd wakker voordat mijn wekker zelfs maar afging, opgewonden voor dit onbekende avontuur. Bij het opstaan, controleerde ik nogmaals of ik al het nodige materiaal en kledij mee had genomen en in mijn rugzak had gestoken.
Nadien zorgde ik dat ik een stevig ontbijt achter de kiezen had en waste ik voor de laatste keer  in waarschijnlijk 2 à 3 dagen mijn gezicht en haren nog eens fatsoenlijk. Vandaar uit hees ik mijn zware rugzak op mijn rug en vertrok ik te voet samen met mijn medestudenten naar de universiteit. Natuurlijk mochten ook de ski's niet ontbreken, aangezien we de volgende 3 dagen voornamelijk op ski's zouden doorbrengen. Eenmaal aangekomen op de universiteit gingen we naar de equipment room. We moesten immers nog tenten, bijlen en spades verdelen onder alle studenten. Vervolgens werd al het materiaal in de aanhangwagen van de bus gestoken en vertrokken we allen met de bus naar Blefjell. De bus reed langs kleine wegen, langs bergmeren en door dichte bossen helemaal tot in het centrum van het Blefjell gebergte. We kwamen aan op een kleine parking , waar we al het materiaal uit de aanhangwagen haalden en onze ski's gereed maakten voor een eerste, redelijk lange tocht op ski's richting het 'Base camp'. We hesen dus opnieuw onze zware rugzak op onze rug en vertrokken ditmaal op onze ski's de berg omhoog. Amper een minuut na ons vertrek , sloeg het noodlot al toe: een eerste ongeval. Alvaro, de Spanjaard, was vooruit op zijn hoofd gevallen, met zijn hoofd tegen het ijs en de spade , die achter op zijn rugzak zat , was hard op zijn achterhoofd terecht gekomen. Gevolg: hersenschudding. Ola , onze tweede docent , vertrok dus snel met Alvaro naar de bus en reed Alvaro naar huis. De rest zette samen met Hakon zijn lange tocht richting basecamp verder. De tocht ging over enkele kleinere bergen maar voornamelijk over 2 grote meren. Het ijs was nog dik en stevig aangezien de temperatuur nog elke nacht tot diep onder de 0 zakt, we konden er dus makkelijk over skiën. Na een dik uur hadden we ons base camp bereikt. Daar zetten we eerst en vooral onze tenten op, wat niet evident was omdat er weinig vlakke ondergrond was, maar daarvoor hadden we onze spades. Eerste opdracht was dus om een vlakke ondergrond te creëren met onze ski's en spades. Wanneer dit achter de rug was, konden we beginnen met onze tenten op te zetten. Dit was reeds de derde keer , dus dat ging vlot. Wanneer alle tenten opgezet waren, tactisch tussen de bomen gepositioneerd, behoed tegen de zware wind die over het meer gleed, werd er door één groep ook een kampvuur uitgegraven. Dit werd ook meteen aangestoken want het was bitter koud hier in de bergen. Maar ondanks de koude zag ik toch veel gelukzalige gezichten rondom me. De natuur was deprimerend mooi. De reusachtige, robuuste bergtoppen, de uitgestrekte, bevroren meren, omringd met dichte bossen en voor zo ver het oog reikte was alles wit. Toen het vuur eenmaal brandde en iedereen zijn lunch achter de kiezen had, was het tijd voor een eerste kleine workshop. Ik zeg wel workshop maar uiteindelijk was het dat niet echt. Want het was een activiteit die we al eerder gedaan hadden, namelijk ijsvissen. Hakon nam ons weer mee op het meer met zijn boor en samen met hem maakten we, verspreid over het hele meer, verschillende gaten om te vissen. Hij had een aantal hengels mee en dus konden een deel studenten beginnen te vissen op het meer. Nadat alle hengels, met behulp van stokken, voorzichtig geplaatst waren (wanneer we een stok zagen doorbuigen, moesten we zo snel mogelijk terug het meer op skiën om de hengel uit het water te halen en de vis te vangen), nam Ola ons mee naar een open sneeuwvlakte in de buurt van het kamp, waar we een workshop iglo bouwen kregen. In 2 groepen werkten we ongeveer 2 uur aan een iglo. We hakten grote stukken sneeuw uit de grond en vormden deze samen om één iglo te creëren. Het was harde arbeid maar het resultaat mocht gezien worden. Rond 17.30u nam Hakon echter terug het heft in handen, hij had een kleine skitrip georganiseerd en degenen die zin hadden mochten met hem mee. Uiteindelijk was het slechts een zeer beperkte groep die hierbij aansloot: ikzelf, Simon, Thomas, Mathilde en de Tsjechische meisjes. Na ongeveer een uur over zeer steile berghellingen, kwamen we aan op een kleine top. Nog steeds redelijk in de buurt van ons base camp. Vandaar uit hadden we meteen al een prachtig uitzicht over het Blefjell gebergte en we hadden geluk want ook de zon kwam even piepen. Deze trakteerde ons op een prachtige zonsondergang. éénmaal dat de zon achter de horizon verdwenen was, moesten we, in het schemerduister,  daarna terug naar beneden over diezelfde steile hellingen vanwaar we gekomen waren (en uiteraard op ski's).  Helemaal niet evident en ik kan van geluk spreken dat ik ruim een uur en vele zware valpartijen later , heelhuids terug aa ons kamp aankwam, waar het kampvuur al heerlijk brandde. Samen met mijn groep maakte ik de alom bekende hamburgers klaar, het was reed 21.30u, dus aten we deze tamelijk gulzig op (ze waren wel lekker). Na de maaltijd kwam de wind stevig opzetten (70/80 km/h) waardoor iedereen dicht tegen elkaar aan kroop om de koude zo veel mogelijk buiten de kring te houden. De wind wrong zich echter in alle kleine gaatjes ( 😉) en zo vond de koude toch een weg tot in het centrum van onze warme lichamen. De koude nam over en gezichten werden langer en langer. Daarom besloot mijn groep dat het tijd was voor ons klein spektakel stukje. Op deze manier wilden we proberen om iedereen terug wat op te warmen, zei het van binnen meer dan van buiten. We maakten dus alles gereed (hoofdlampen waren noodzakelijk) voor ons theaterstuk. De hemel was ondertussen helemaal open getrokken en  je zag dus letterlijk elke ster die je maar bedenken kon. Het was fenomenaal (en ideaal voor onze presentatie aangezien die over de sterrenhemel ging). Vol overgave brachten we onze interpretatie van 'Cassiopeia' en deze bleek oscarwaardig te zijn, een absoluut succes dat een lach toverde op het gezicht van elke student én docent. Hierna namen Hakon en Ola ons terug mee op het meer om vandaar uit te genieten van de sterrenpracht. Het was adembenemend! Nadien was het bedtijd en kropen we onze warme slaapzakken in. De temperatuur was ondertussen gedaald naar een stevige -6°C à-7°C maar dat was niet het ergste, de noorderwind , die gedurende de avond was komen opzetten, had rukwinden tot 80 à 90 km per uur. Niet ideaal voor onze kleine tentjes. Ondanks het lawaai van de wind en het dreigende geluid van de krakende bomen , viel ik relatief goed in slaap.

27-03-2019
De wind waaide die nacht oorverdovend en met de kracht van een stuk of honderd aanstormende olifanten over ons kamp heen. Onze tenten wakkelden van links naar rechts en van voor naar achter. Het gevaar dat ze zouden wegvliegen midden in de nacht was reëel en rond 2.30u kwam ik uit mijn warme slaapzak en stapte ik de koude nacht in. Het was ongeveer  -6°C maar het voelde alsof het minstens -15°C was. Zo snel mogelijk verstevigde ik onze tent en probeerde ik ons te beschermen tegen de stevige noorderwind. Daarna kroop ik al bibberend snel terug in mijn slaapzak, veilig weg gedoken van de koude wind. De rest van de nacht verliep rustig en ik kon nog enkele uren in dromenland verblijven. 's Ochtends was het echter terug zeer pijnlijk om uit de warme slaapzak te komen. Ik kleedde me snel aan en bij het buitenkomen uit de tent , brandde er gelukkig al een licht vuurtje aan ons kampement en was het tijd voor een lekker en stevig ontbijt, wat voor die dag zeer belangrijk was. We zouden immers die dag een grote skitour maken doorheen het gebergte. Ons ontbijt die ochtend bestond uit warme havermoutpap met chocolade en banaan. Daarna maakten we ons snel klaar, bereidden we onze ski's voor , pakten we onze rugzakken voor een hele dag in de bergen en maakten tenslotte een kring rond Hakon, die ons vertelde wat er die dag op het programma stond. En dan was het zover, het was ongeveer tien uur 's ochtends en de zon straalde reeds heerlijk op ons neer. De tocht begon en het ging meteen steil omhoog. Meter voor meter in een lange trein van ongeveer 26 man, gingen we allen de berg omhoog. Eerst door dichte bossen, over steile hellingen en over kleine riviertjes, die niet evident waren om over te steken, en dan één maal boven de boomgrens, ging het over lange witte vlaktes (open maar zeker geen vlakke vlaktes want we gingen nog steeds enkel steil omhoog). Na ongeveer een drie à viertal uur hadden we onze lunchplek bereikt. Maar vooraleer we iets mochten eten, hadden we nog een workshop. We leerden hoe we een sneeuwprofiel moesten maken. Een sneeuwprofiel is eigenlijk letterlijk wat het woord zegt: een profiel van de sneeuw. Je zoekt je dus een helling uit en schupt helemaal tot beneden op de grond. Zo kan je de verschillende sneeuwlagen zien , die op dat moment aanwezig zijn in je omgeving. Op deze manier kan je ook het lawinegevaar een beetje voorspellen. Uiteraard kan een sneeuwprofiel al op enkele tientallen meters verschillend zijn , dus Hakon stuurde ons allen op pad om allemaal zelf een sneeuwprofiel te maken en te analyseren. Dus graafde iedereen meters diep in de sneeuw opzoek naar antwoorden. Na een half uurtje zat deze taak er echter op en Hakon was tevreden. Er was een laag verse sneeuw op een laag aangevroren sneeuw dus er was wel wat lawinegevaar maar niet ernstig genoeg om de tocht niet verder te zetten. Dan hadden we even wat tijd om te lunchen. We aten in het zonnetje op een top van een berg met een absoluut prachtig uitzicht over de Blefjell bergketen. We waren al ferm hoog geklommen dus konden we vanaf onze lunchplaats zelfs ons eigen stadje Notodden zien , ook Kongsberg en zelfs bijna Oslo waren zichtbaar vanaf deze prachtige plek. Zij die klaar waren met hun lunch, klommen op hun ski's een nabijgelegen helling op en skieden er dan vervolgens weer af. Dit zorgde voor enkele hilarische momenten want niet iedereen slaagde erin om zonder te vallen terug beneden aan te komen. Na dit pretmomentje was het echter weer tijd om verder te trekken , dus terug de rugzakken  op de rug en weer in ons treintje de berg omhoog, we bleven verder klimmen en verder klimmen en verder klimmen tot we op een splitsing kwamen. Degenen die wilden mochten samen met Hakon nog eens 50 minuten verder klimmen naar de hoogste top. De rest zou daar wachten. Dus ging ik samen met nog een vijftiental anderen achter Hakon aan de berg omhoog,  het begon hier nu echt ijzig en vreselijk steil te worden. Het zweet droop van ieders neus en kin af en de zon brandde in de nek. We zwoegden en zwoegden en zwoegden... maar het was het uiteindelijk  allemaal waard wanneer we boven op de top aankwamen, waar we een fenomenaal uitzicht te zien kregen. Iedereen werd stil en nam een momentje voor zichzelf. De stilte mocht echter niet al te lang duren, we zaten immers op een strak tijdschema en moesten voor het donker was, terug beneden zijn. Dus we vertrokken terug naar beneden op onze ski's over zeer steile hellingen de berg af. Het was vreselijk moeilijk om je evenwicht te houden en niet te vallen omdat de diepe sneeuw voortdurend werd afgewisseld door heel gladde ijsplekken, waarop je met je ski's nauwelijks grip had. Na ontelbare valpartijen van mezelf en mijn medestudenten bereikten we opnieuw de splitsing waar de anderen ons opwachtten. enkele van ons hadden al verschillende keren ferm in de sneeuw gehapt het laatste half uur en dus waren we niet allen in de beste staat voor het laatste deel van onze trip, maar natuurlijk moesten we verder, we hadden geen andere keuze. Dus vertrokken we terug met de hele groep. Eerst ging het opnieuw omhoog, over een kleinere, minder steile helling. Voordat we terug zouden afdalen naar ons kamp wilden we nog een andere bergtop doen zodat ook de anderen deze keer van een deftig uitzicht zouden kunnen genieten. Deze top was echter niet meer bedekt met sneeuw dus nadat we nog een half uur geskied hadden over enkele besneeuwde hellingen en een bergmeer moesten we op tien meter van de top onze ski's uitdoen en verder te voet omhoog klimmen. Ook nu werd op de top iedereen stil, er werden natuurlijk foto's gemaakt maar iedereen nam ook een momentje voor zichzelf om even te reflecteren. Daarna kwam eigenlijk de moeilijkste opdracht : iedereen veilig terug beneden krijgen. De hellingen waren steil en in de diepsneeuw was het niet makkelijk skiën , de ski's bleven namelijk redelijk snel haken en als dat gebeurde , was er maar één vervolg …  jouw gezicht in de sneeuw. Hoe dan ook zorgde het voor hilarische momenten. Na enkele uren kwam gelukkig iedereen zo goed als gezond terug beneden bij het basecamp aan. De tocht naar beneden was niet makkelijk want de steile, open sneeuwvlaktes werden uiteindelijk terug ingewisseld voor steile, beboste gebieden waar de bomen soms een echte bedreiging konden zijn. Gelukkig leerde Ola ons steeds de juiste route naar beneden. Beneden aangekomen checkten we eerst het resultaat van onze visvangst en we hadden geluk want we hadden ongeveer 10 vissen gevangen die dag, dat zou zeker gaan smaken op het kampvuur die avond. Vervolgens ging iedereen naar zijn tent om zich snel om te kleden, bij deze koude temperaturen is het immers zeer ongezond om de ganse avond in bezwete kleren te blijven zitten. In verse, warme kleren verzamelde zich daarna iedereen weer aan het kampvuur . Er werd die avond één grote groepsmaaltijd gekookt, dat was een opdracht van één van de groepjes. Ze maakten rijst met kip, curry en verse groenten. Enorm voedzaam en dat deed deugd na zo een lange, zware dag. Na deze lekkere maaltijd werd er een groepsdiscussie op gang gebracht door Hakon waarbij iedereen in het kort moest vertellen wat hij of zij geleerd had op deze trip en wat de algemene gedachten waren. Er werd goed gediscussieerd en er werden mooie verhalen verteld. De natuur heeft duidelijk een positief effect op de geest. Het was een mooie avond, opnieuw onder een heldere hemel. Die avond ging echter iedereen vroeg naar bed, we waren uitgeteld door deze formidabele maar ook vermoeiende dag.

28-03-2019
De wind was stiller die nacht. Ik vermoedde dat hij door al zijn gebrul van gisterenavond, nu enkel nog maar kon fluisteren. Slapen was dus geen probleem. Het was aangenaam warm omdat Leo er ook bij was komen liggen en we nu dus met vier waren : Rik, Lucia, ikzelf en nu dus ook Leo. Het was knus en warm. Leo sliep gisteren niet bij ons omdat hij samen met zijn vriendin in de zelfgemaakte iglo had geslapen, dat was echter serieus tegengevallen. 's Ochtends hadden we niet veel tijd, we moesten snel uit onze comfortabele slaapzak, moesten ons snel aankleden en snel ontbijten omdat ons kamp opgeruimd moest worden.  We werden al om elf uur op de parking verwacht, om terug naar Notodden te vertrekken. Stijf en moe braken we het kamp af, we pakten opnieuw onze rugzakken en hesen deze zware last met onze ski's aan de voeten, terug op onze rug en begonnen weer aan de lange tocht over twee bevroren ijsmeren richting bewoonde wereld. Zonder injuries deze keer, ging dit echter veel sneller en na drie kwartier was iedereen heelhuids terug op de parking. Daar werden nog enkele foto's gemaakt. Het was grappig, veel van de medestudenten poseerden alsof ze net een marathon gewonnen hadden en ik moet eerlijk zijn, zo voelde het ook.
Alle rugzakken werden vervolgens terug in de aanhangwagen gegooid, evenals al het materiaal en dan ging het terug met de bus richting Notodden. Aangekomen aan de universiteit moesten we eerst de tenten te drogen hangen vooraleer we naar ons eigen stulpje konden wederkeren. In de namiddag rustte iedereen eigenlijk wat uit. 's Avonds besloten de meesten om nog even een plonsje te gaan pakken en lekker te ontspannen in de sauna. Dit hadden we wel verdiend na deze trip. Terug thuis aangekomen besloot ik mijn enkel , die toch wel wat overbelast werd de laatste dagen en nog gezwollen was, weer te verzorgen met ijs. Alsof ik nog niet genoeg ijs gezien had de voorbije dagen...

29-03-2019
Het was een ware rustdag en dat was eigenlijk ook wel logisch want alle studenten waren diep moeten gaan en ook al sliepen de meesten van ons wel goed in Blefjell, buiten slapen in een tent is toch nooit hetzelfde als binnen in een knusse kamer.  Die dag werkte ik veel voor school, nadat ik eerst eens goed uitgeslapen had. In de namiddag werd er buiten, omdat het zonnetje lekker scheen, nog een barbecue aangestoken. We genoten met zen allen van elkaars gezelschap en lekker gebakken worstjes op het vuur.

30-03-2019
Deze opmerkelijke zaterdag stapte ik al vroeg in de ochtend samen met Simon in de auto, we gingen nog een keertje skiën in Gronkjaer. Ik wilde nog graag een keertje de 10 kilometer gedaan hebben voordat hier het skicentrum sluit. Na 10 kilometer hield ik het voor bekeken , Simon wilde nog even een extra tour van 5 kilometer doen, dus zette ik mij ondertussen in de cafetaria en genoot van een lekker koffietje. In de namiddag werkte ik voor school en las nog een boek. Het was weer mooi weer en dat is toch wel opvallend. Noorwegen staat bekend om koud en vies weer. Koud was mijn tijd hier zeker, maar vies? Ik moet eerlijk bekennen dat ik hier nog zeker niet heb mogen klagen, de zon is regelmatig van de partij. Die avond werd weer een typisch zaterdagavond feestje gegeven en we dansten opnieuw tot in de vroege uurtjes bij Eyde en maakten veel plezier. Het zal pijnlijk zijn om deze familie te moeten achterlaten.

31-03-2019
De hele voormiddag danste en zong ik doorheen mijn kot, van bij mijn ontbijt in de keuken tot bij het tandenpoetsen in de badkamer en tot bij het lezen in de tuin, ik danste en ik zong opgewonden de hele dag lang. Die avond zou ik immers naar het concert van Gus Dapperton gaan , één van mijn all-time favoriete artiesten. Hij trad die avond op in Oslo en ik had reeds enkele maanden geleden mijn ticket gekocht. In de vroege namiddag vertrok ik samen met een medestudente Emma richting Oslo. Zij zou enkele dagen in Oslo verblijven en wou graag met mij mee naar het concert. Dus we namen samen de bus en we hadden lange en diepe conversaties over allerlei onderwerpen om onze tijd op te vullen. We aten gezellig iets in Oslo en made our way naar de John Dee club in Oslo en moesten daar een uurtje wachten maar we hadden een gigantisch goede spot. Het was een klein lokaaltje maar ideaal, zeker voor een artiest zoals Gus Dapperton. De show was magistraal en Gus was duizend keer beter dan ik ooit had durven dromen. Het feit dat ik de lyrics van bijna elk liedje kende, hielp natuurlijk ook. Maar ook Emma, alhoewel ze bijna geen enkel liedje kende, genoot er zichtbaar van. De hele avond dansten en zongen we op zijn liedjes, de sfeer was prachtig! Na de show kwam Gus nog terug om even met zijn fans te praten. Bijna iedereen was ondertussen eigenlijk al vertrokken. Ik was er nog samen met Emma en een tweetal anderen aangezien we nog een T-shirt wilden kopen. Dat gaf ons echter de kans om een uitgebreid gesprek met hem te voeren en het was fantastisch om te zien hoe een jonge en kleinere artiest nog enorm dankbaar is voor iedere supporter die hem steunt en graag hoort. Gus was een heel 'humble' en 'down to earth' persoon , samen kwamen we er toevallig achter dat hij precies 1 maand jonger is dan ik, een leuk weetje. Het was een enorm fijn moment om een echt gesprek met een artiest te hebben waar je enorm graag naar luistert. Die avond nam ik de laatste bus naar Notodden en ik kwam diep in de nacht thuis aan, moe maar voldaan en met elk liedje van Gus Dapperton rondspokend in mijn hoofd.

Week 11 (Biatlon en Viking day)

18-03-2019. Ik werd wakker door een plotse en hevige versnelling van mijn hartslag. Mijn brein zweefde ergens op de rand van mijn slaap en zo kwam de herinnering naar boven dat vandaag de biatlonwedstrijd zou plaatsvinden, mijn lichaam reageerde op zijn beurt met een versnelde hartslag en dit had het ultieme gevolg dat mijn ogen zich langzaam openden, pupillen wijd open en een glimlach op mijn gezicht dat verlicht werd door de eerste zonnestralen die door de gordijnen wisten te kruipen. Mijn ontbijt was die ochtend steviger dan ooit, in een wanhopige poging om zoveel mogelijk energie te krijgen voor deze dag. We vertrokken, zoals altijd, van de universiteit, reeds vroeg in de ochtend naar Gronkjaer. Daar werden eerst en vooral de regels uitgelegd. Bij biatlon race je eigenlijk over verschillende rondes op ski's. Tussen elke ronde moet je echter 5 keer op een doelwit (op 50 meter) schieten. Afhankelijk van hoeveel schoten je mist, moet je kleine strafrondes skiën. Het gaat dus om snelheid, uithouding maar ook focus, concentratie en kalm blijven in spannende en vermoeiende situaties. De race die wij die dag zouden doen, zou worden afgelegd in teamverband, het was dus een estafette. Elk team bestond uit vier racers. Iedere deelnemer (= medestudent) moest dezelfde route doen. De route bestond uit: één ronde van 2 kilometer, 5X schieten op het doelwit, (als je mist, je strafronde(s) skiën) en tenslotte nogmaals een ronde van 2 kilometer skiën, vooraleer je op de finishlijn je ploegmaat aantikt zodat hij/zij kan starten met zijn/haar deel. Nadat dit allemaal duidelijk was, en de ploegen verdeeld waren (mijn team was Lucia, Simon!, Alvaro en ik), gingen we met z'n allen naar buiten om het parcours klaar te zetten. Na enkele minuten was het parcours afgebakend en na nog een laatste safety-briefing van Hakon omtrent de geweren, maakten we ons gereed voor de race. Ik zou de race voor mijn team op gang trekken en zou dus starten. Ik stond dus klaar aan de start, samen met Ernesto, Michaela en Vincent die allen voor hun team zouden starten. Zij zijn allen behoorlijk goede skiërs, het zou dus geen makkelijke opdracht worden. Hakon gaf het startsignaal en we gingen er allen als een pijl vandoor. Na 600 meter kwam de eerste helling, ik hing op dat moment achteraan de groep maar kon nog aanklampen. Op de helling kreeg iedereen echter pas door dat dit geen lachertje zou zijn, we waren alle 4 al behoorlijk dood wanneer we boven aankwamen. Na de eerste helling volgde echter al meteen de tweede, die de ziel uit je lijf zoog. Gelukkig geraakte ik nog tamelijk fris boven, op een kleine 5 meter achterstand van het kopgroepje dat nog samenhing. Een langere afdaling volgde, ik probeerde zoveel mogelijk te recupereren terwijl ik mijn snelheid hoog probeerde te houden. De afdaling kwam uit op een laatste vlakke stuk voor de 'shooting range'. Ik deed mijn absolute best om zoveel mogelijk snelheid van mijn afdaling vast te houden op het rechte stuk, maar dit was niet evident. Ik kwam, na een lange bocht uiteindelijk 7 seconden achter de derde aan op de 'shooting range'. Ik nam snel positie, laadde mijn geweer vlotjes en probeerde mijn ademhaling opnieuw onder controle te krijgen. Deze schoten waren cruciaal. Ik vond mijn focus en ritme verrassend snel en vandaaruit ging het automatisch. KLENG KLENG KLENG KLENG KLENG. 5 Schoten, geen enkele misser. Ik nam mijn stokken van de grond en vertrok zonder aarzelen aan mijn tweede ronde. Door mijn succes op de schietbaan, begon ik als tweede aan mijn tweede ronde. Ik liet Michaela en Ernesto achter me, die bezig waren met hun strafronden en kwam samen met Vincent aan op de eerste helling. Een ware tweestrijd brak uit, en zeker bij de tweede helling moesten we beiden diep gaan, maar niemand gaf toe. Uit het niets sloot echter Ernesto aan op de tweede helling, met een verschroeiend tempo. We zouden dus met 3 de finale ingaan. Op de afdaling deden we allen ons best om op onze benen te blijven staan en niet door onze knieën te zakken, de uitputting was nabij. We kwamen met ons drieën uit op het laatste vlakke stuk, maar dankzij hun superieure techniek konden Ernesto en Vincent beter hun snelheid van de afdaling vasthouden. Ik geraakte enkele meters achterop en na een laatste alles vernietigende inspanning, tikte ik vervolgens, op de finishlijn, mijn teamgenoot Alvaro aan, met een kleine 5 meter achterstand op de eerste 2. Zwaar hijgend, bijna piepend en met zwart voor mijn ogen liet ik me in de zachte sneeuw vallen. he-le-maal leeg. De frisse lucht zorgde echter voor een snelle recuperatie, dus na vijf luttele minuten stond ik al terug op mijn benen om mijn teamgenoot toe te schreeuwen. Na Alvaro, was Lucia aan de beurt, we stonden op dat moment nog op een derde plaats, op slechts enkele meters van de kopgroep. Bij Lucia ging het echter mis, en de voorsprong van de kopgroep bestond plots uit ongeveer 2 minuten vooraleer Simon de laatste ronden voor zijn rekening nam. De achterstand was echter, zelfs voor hem, te groot om in te halen. Ons team strandde dus uiteindelijk op een degelijke derde plaats (en dus niet laatste). Helaas gingen enkel de eerste twee door naar de finale in de namiddag. Wij zouden het dus in de namiddag, in de verliezers-finale moeten opnemen tegen de derde en vierde van de andere race (er waren immers 8 teams in totaal). Eerst en vooral, een broodnodige lunch, met voldoende koffie. Iedereen was tamelijk uitgeput, maar ook uitgelaten. Zowel tijdens de races, als bij de lunch werd er veel gelachen en plezier gemaakt. Wanneer ieders buik weer wat gevuld was, en iedereen opnieuw wat energie bijgetankt had was het tijd voor de verliezers-finale. Deze ging opnieuw over hetzelfde parcours, ik zou echter ditmaal als tweede vertrekken, achter Alvaro. De race was opnieuw verschroeiend. Alvaro tikte me, in laatste positie aan, met al een ronde achterstand, het werd dus een inhaal race. Gelukkig kon ik in de eerste ronde al een groot deel van de achterstand goedmaken en na opnieuw een goede beurt op de schietbaan, was het gat met de rest al gedicht. In mijn tweede ronde ging het echter moeizamer. Mijn spieren begonnen te verkrampen en de twee hellingen werden loodzwaar. Maar ook mijn tegenstanders kregen het moeilijk. We kwamen met drieën boven aan, de eerste had nog een voorsprong van 30 seconden op ons, de achtervolgers. Tijdens de afdaling sprong ik echter van de vierde naar de tweede plaats. En ik wist dit vol te houden over het laatste vlakke stuk. Ik tikte Lucia aan op de finishlijn, in een degelijke tweede plaats, op nog steeds 30 seconden van de eerste.  Lucia kon echter geen inhaalbeweging meer maken en ook Simon slaagde er niet meer in om het gat te dichten. We eindigden dus op een mooie, tweede plaats. Daarna was het tijd voor de grote finale. Het werd een spannende race, waarin het team van Ernesto uiteindelijk aan het langste eind trok. Iedereen supporterde echter voor elkaar en dat was mooi om te zien. Een groep van 25 mensen van over heel de wereld, samengesmolten tot een hechte familie.
In de late namiddag, nadat we alles weer hadden opgeruimd, keerden we met de bus terug naar Notodden. Iedereen keek gelukzalig voor zich uit, tevreden met de keuze om naar hier te komen en dankbaar voor dit hemelse avontuur.

19-03-2019, was een iets normalere schooldag. In de voormiddag moesten Thomas en ik tijdens de les didactiek, een lesje basketbal geven. De les draaide rond 'motivatie' dus hadden we veel spelvormen voorzien en dit viel in goede smaak bij onze medestudenten. Een leuke en succesvolle les en daar was onze docent Ola het mee eens. In de namiddag vertrokken we van de sporthal naar de universiteit. Daar hadden we, na een korte lunch, een theoretische les van Hakon. De les ging over 'idolen' binnen sport en de invloed die ze hebben. De dag werd afgesloten met volleybal, zwemmen en sauna.

20-03-2019, mensen die denken dat de zon geel is, hebben last van tunnelvisie. Het is een ware belediging om de zon te beschrijven met een simpel adjectief als 'geel'. De zon is zoveel meer dan dat.
De ochtend van 20 april was de zon, alles omarmend, hartverwarmend, een donker oranje, met een lichte tint van het helderste roos. Die ochtend was de zon, de grote liefde waar je altijd over fantaseerde, maar nooit in werkelijkheid langs je zijde had. Onder die, precies die, zon, reed ik met mijn vrienden richting naar Lisleherad, waar mijn derde en laatste KILO-dag zou plaatsvinden. Thomas, Lucia, Marco, Simon en ik zouden de Viking-day begeleiden op een schooltje in Lisleherad. Een hele dag gewijd aan de historie en cultuur van de vikingen.  We hielpen de kinderen zwaarden en schilden maken uit hout en karton en na een lunch rond het kampvuur mochten de kinderen die wapens gebruiken om echte Vikingse veldslagen na te spelen. Afgesloten werd er die dag met een spel 'levend stratego', hier mochten wij, de begeleiders, ook aan deelnemen. In de late namiddag keerden we terug naar Notodden. 's Avonds speelde ik nog zaalvoetbal.

21-03-2019, was een dag als elke andere. In de voormiddag hadden we een verschrikkelijk lange maar belangrijke les ter voorbereiding van onze trip naar Blefjell (één van de grootste gebergtes in Telemark). De les handelde over sneeuw. Alle positieve aspecten, de variaties, de gevaren, lawinegevaar, etc. (sneeuw is complexer als je denkt). Lijkt misschien laat om zo een les te geven, maar ondanks dat het hier eind maart is, is nog steeds alles met sneeuw bedekt. In de namiddag werd in Saetre de barbecue aangestoken en werd er buiten in het zonnetje gegeten. .

22-03-2019. Het was al enkele weken geleden dat ik mijn enkel omgeslagen had, maar deze was nog altijd gezwollen en ik had nog steeds last van pijnlijke steken. Ik besloot dus om deze dag te wijden aan verdere revalidatie, literatuur en poëzie.

The sun has many colours
yellow, orange, red, pink
vividly vibrating
over the
heavenly horizon
through our 
contrastingly chthonic 
irises 
permanently saved
in our
solitary souls.

One 
cannot
get the same
eye-opening experience
through the absolute
dullness
of a 
camera lens.

23-03-2019, begon in de vroege ochtend met een hike naast (en rond) de lange fjord/ het grote meer in Notodden. Het meer is bijna 40 km lang, dus om er in één dag helemaal rond te wandelen is bijna onmogelijk. Wij deden een kleinere tour van 18km waarbij we gebruik maakten van een lange brug om het meer over te steken. Het was een prachtige hike, al werd wel duidelijk dat de sneeuw stilletjes aan begon te smelten. We kwamen pas in de vroege avond terug in Saetre aan. Daar speelden we snel ons avondeten naar binnen en maakten ons gereed voor het verjaardagsfeest van Michaela (Tsjechië). Het thema was 'pink', maar er was letterlijk geen enkel 'pink' item in mijn kleerkast te bespeuren. Gelukkig hielpen Jade, Maike en Michaela even mee, zodat ik toch een perfecte outfit had voor het feestje.

24-03-2019, een echte rustdag, vol vriendschap. 's Morgens werd er met een grote groep gebruncht en bijgekletst. In de namiddag gingen we met dezelfde grote groep naar Eikeskar voor opnieuw een zalige namiddag. Jeweetwel, het standaard vuurtje met lekker eten, gepraat en gelach.

Week 10 (Meet the parents)

11-03-2019. Na een hemelse nacht, die abrupt werd afgebroken door het schelle geluid van mijn wekker, zat ik 's morgens al erg vroeg aan de ontbijttafel. Het was immers de dag van mijn grote presentatie van het "Sport and the media" project. Ik nam nog snel alles even door, terwijl ik mijn standaard ontbijt naar binnen speelde. Eenmaal aangekomen aan de universiteit besloot ik samen met mijn groepsgenoten om als eerste aan de beurt te gaan. Na een korte intro van Hakon, was het zover. Na een dik halfuur waarin we ons volledig onderzoek uit de doeken deden, was het allemaal al achter de rug. Een enorm succesvolle presentatie. De rest van de voormiddag konden we dus achteruit leunen in onze stoelen en zonder stress luisteren naar wat de andere studenten te zeggen hadden. In de namiddag, na een gezellige lunch, buiten in het zonnetje, rustte ik nog wat uit. Ik had de trip naar Holmenkollen nog niet helemaal verwerkt. 'S Avonds ging ik nog met een grote groep naar de sporthal om een balletje te gooien. Na een halfuurtje ging het echter mis. Ik kwam bij mijn landing op de voet van een medestudent neer. Gevolg: enkel weer volledig naar de kloten. Gelukkig was er een vriendelijke meneer in de universiteit die me met de auto terug naar huis kon brengen. Terug in Saetre hielp Michi me weer verder. De rest  van de avond/nacht bestond uit ijs leggen en drukverbanden aanbrengen. Geen pretje, maar zoals de meeste wel weten, ben ik dit meer dan gewoon.

12-03-2019. Al hinkend ging ik 's morgens naar de universiteit voor een korte theoretische les bij te wonen. De rest van de dag richtte ik me op mijn revalidatie. Mijn ouders zouden de volgende dag aankomen in Noorwegen en ik wilde in optimale staat zijn om hun hier de weg te kunnen wijzen. Michi was nogmaals een lifesaver die me de hele dag bijstond en me, waar nodig, optimaal hielp.

13-3-2019, had eigenlijk moeten aanvangen met mijn tweede KILO-dag. Een dag die zou worden toegewijd aan de samicultuur, met allerhande workshops over hun historie, manier van leven, koken, etc.. Helaas, gedurende de dag zouden de leerlingen zich veel op ski's moeten verplaatsen en wij , als begeleiders, moesten dan ook mee en hier was mijn enkel gewoonweg nog niet klaar voor. Hakon gaf me dus groen licht om thuis te blijven. Dus in de plaats van een enorm leerrijke, had ik eerder een saaie voormiddag. Ik poetste mijn kamer grondig om een goede indruk te maken op mijn moeder en deed nog wat kleine inkopen. De rest van de dag bestond opnieuw uit ijs leggen en drukverbanden, gelukkig had ik goede literatuur om mijn gedachten te laten afdwalen. 's avonds, zo rond een uur of zes, kwamen mijn ouders aan in Notodden. Het was een blij weerzien. Nadat ze mijn kot eens grondig onderzocht hadden (moeder was onder de indruk van de properheid), gingen we eerst even naar hun AirBnb voor hun spullen af te zetten. Vandaaruit ging het richting Eyde en ditmaal niet om te dansen. Het was vreemd om het lokaal zonder dansvloer te zien, maar het was enorm gezellig. Samen genoten we van een lekker diner waarbij ik uitgebreid de kans kreeg om mijn verhaal te delen. Na het etentje gingen we nog snel even naar de shop om wat inkopen te doen voor de volgende dagen.

14-03-2019, in de voormiddag trokken we met z'n allen naar Heddal Stavkirke. De Vikingse kerk is toch een must als je in Notodden bent en ook mijn ouders vonden hem indrukwekkend. Na de lunch en nadat ik al het nodige materiaal bij elkaar gesprokkeld had, vertrokken we met ons drieën richting Eikeskar. Het had echter net gesneeuwd dus de weg naar boven was een helse opdracht. Stap voor stap door de diepsneeuw, een echte Noorse ervaring, die nu ook mijn ouders eens mochten meemaken. Na een dik uur zwoegen bereikten we de top en was het tijd voor een lekker warm vuurtje. Nadat we het vuur zogoed als op gang hadden kwam ook Michi even langs. We bakten enkele worstjes op het kampvuur en aten deze gezellig op terwijl we genoten van het uitzicht. Wanneer het wat donkerder begon te worden, daalden we terug af naar Notodden. Daar aangekomen, stinkend naar de rook, was het even tijd om ons wat op te frissen. Mijn ouders gingen terug naar hun Airbnb en zouden bij het terugkeren ingrediënten meenemen om een lekker dinertje te bereiden. Dat diner bleek uiteindelijk uit een goede biefstuk met champignonroomsaus en noisettejes te bestaan.  Een luxe-maaltijd die ik me hier, jammer genoeg, niet elke week kan veroorloven. Ik genoot dus van elke hap. Na het avondeten kletsten we nog gezellig wat bij vooraleer we onze bedjes indoken voor een goede nachtrust.

15-03-2019, in de voormiddag van deze grijze dag ontstonden er, toepasselijk, enkele kleine problemen, die gelukkig relatief snel opgelost waren. In de namiddag nam ik mijn ouders mee naar Gronkjaer skicenter.  Men kan immers niet naar Noorwegen komen zonder een keer op ski's gestaan te hebben, want dat maakt nu eenmaal deel uit van de brede Noorse cultuur. Dus schuifelden mijn ouders achter me aan, terwijl dikke sneeuwvlokken vanuit de donkere hemel naar beneden dwarrelden. Als een trotse moeder eend toonde ik mijn ouders de prachtige Noorse natuur vanuit een totaal andere dimensie. De kuikentjes genoten, mits enkele vervelende complicaties, van deze ervaring. Na een dikke twee uur skiën hielden we het voor bekeken, zowel de moeder als de kuikentjes kregen immers last van een "lege maag" en deze moesten dus dringend gevuld worden. Nadat iedereen zich snel had opgefrist, zakten we terug af naar het indrukwekkende centrum van Notodden. We aten opnieuw gezellig en lekker bij Eyde vooraleer terug te keren naar mijn stulpje. Het einde van, alweer, een mooie dag.

16-03-2019, in de ochtend vertrokken we al vroeg naar Oslo, we zouden daar immers het weekend doorbrengen. Bij vertrek had ik een vreemd en droef gevoel dat zich over me heen stortte, het was een simulatie van hoe het waarschijnlijk in juni zou zijn, wanneer ik hier voor goed moet vertrekken. Maar terug ter zake, de rit verliep tamelijk vlot en nadat we ons in het hotel ingecheckt hadden, namen we de bus naar Oslo centrum. Daar spendeerden we de rest van de dag. We kuierden rond en bezochten de belangrijkste monumenten. Oslo is niet echt iets speciaals maar het was toch gezellig. 's avonds genoten we nog van ons laatste avondmaal samen.

17-03-2019. In de ochtend was het dan alweer zo ver. Tijd voor afscheid. Mijn ouders zetten me af aan het busstation, waar ik de bus terug naar Notodden zou nemen. Na een stevige omhelzing scheidden onze wegen weer voor opnieuw 3, lange maanden. De bus kwam aan en samen met mijn medestudenten die juist terugkwamen van Vilnius en dus (niet toevallig) op dezelfde bus zaten, ging het terug naar Notodden. daar spendeerde ik de rest van de namiddag aan schoolwerk.

Week 9 (Holmenkollen)

04-03-2019, was nog maar eens een spectaculaire maandag. Ondanks het slechte weer (ijsregen en rukwinden tot 80km/h), ging de snowboardles toch door. Younes en Brenda waren nog op bezoek, dus ook zij kwamen mee om de Kongsbergse pistes eens uit te testen. Zoals altijd mochten we het grootste deel van de dag op ons eigen oefenen (wat ideaal was aangezien ik dan met Younes en Brenda kon snowboarden), maar tijdens het uurtje dat we effectief les hadden werkten we verder aan jumps. Dit keer kwamen er ook al iets geavanceerdere jumps bij kijken, zoals de 180°.  Het was dus opnieuw een heel leuke dag op de pistes, hoewel, tegen het einde van de namiddag, iedereen er toch wel een beetje op uitgekeken was. De ijsregen smolt op onze kledij met als resultaat dat iedereen uiteindelijk doorweekt was. 's Avonds kookte ik nog samen met Younes en Brenda een lekkere (laatste) avondmaal bijeen, vooraleer we afscheid namen van elkaar. Zij vertrokken immers de volgende ochtend terug richting België en ik moest zelf ook vroeg op aangezien ik terug naar Kongsberg ging om te snowboarden.

5-03-2019, de donkere hemel bij het opstaan stond in scherp contrast met de heldere hemel die ik die dag te zien kreeg tijdens het snowboarden met mijn roommate Michi (en natuurlijk Rik en Thomas). Het was Michi's tweede les en dus besloot ik om op bochten te werken. Na enkele uren (en een stuk of 100 valpartijen) had Michi EINDELIJK door hoe het werkte (Een Servisch brein houd blijkbaar niet zoveel van luisteren naar instructies). Bij thuiskomst werd er nog een spelavond georganiseerd.

06-03-2019 was een speciale woensdag. Die dag hadden we immers onze eerste les biatlon. Vol verwachting en in de stralende zon, stapten we op de bus richting skistation. Daar aangekomen, kregen we eerst een hele briefing/workshop rond veiligheid. Biatlon werkt immers met echte geweren en daar had niemand van ons effectief ervaring mee. Na een dik uur waarin we leerden hoe we ons moesten gedragen rond en met geweren en waarin we leerden hoe we de geweren moesten laden, was het tijd voor het echte werk. Hakon bracht ons naar de shooting range, daar mochten we, na de veiligheidsregels nogmaals te herhalen, op de targets schieten. Je krijgt telkens 5 kogels die je richting de schietschijf afvuurt vanop 50 meter afstand. Reeds bij mijn tweede beurt schoot ik alle 5 kogels raak! Wanneer we niet aan de beurt waren om te schieten, skieden we de tour van 2km.  Al bij al een fantastische ervaring. In de namiddag werd er nog aan de 's anderendaagse presentatie gewerkt (ter voorbereiding van de Holmenkollen trip). Nadien werd er nog meer voor school gewerkt, namelijk voor het project van Sports and the media. Dat project moesten we op de maandagochtend na Holmenkollen presenteren, dus de tijd begon te dringen.

07-02-2019, een Belgische schooldag in Noorwegen. s' Ochtends stonden de presentaties ter voorbereiding van Holmenkollen gepland. Samen met mijn groepsgenoten presenteerde ik de beste ski-jumpers die zouden deelnemen in Holmenkollen. Nadat ook de andere groepen hun presentaties gegeven hadden, keerden we, na de lunch in het cafetaria van de school, terug naar Saetre voor meer schoolwerk. De hele namiddag spendeerde ik samen met mijn groep aan het project van Sport and the media. Na urenlang zwoegen slaagden we erin om onze presentatie voor maandag (zo goed als) te vervolledigen. 's Avonds rustte ik uit in de sauna.

08-03-2019, de ochtend begon met muziek uit de 70's, sterke koffie en veel zon. Samen met mijn groepsgenoten van Holmenkollen ging ik inkopen doen voor de trip. Nadien, in de vroege namiddag, maakte ik mijn rugzak klaar voor vertrek.  Om 17.00u kwamen we gepakt en gezakt samen aan de universiteit. Daar werden de tenten, bijlen en schoppen verdeeld, waarna we al het materiaal in de aanhangwagen van de bus stockeerden. En dan was het zover, iedereen de bus in, en richting Oslo! Na een kleine twee uur rijden kwamen we aan in Holmenkollen (de berg boven Oslo).

Het Holmenkollen Ski Festival is een traditioneel jaarlijks langlaufski-evenement en ski-jump evenement in Holmenkollen, Oslo, Noorwegen. De volledige officiële naam van het evenement is Holmenkollen FIS World Cup Nordic. Jaarlijks zakken duizenden mensen (voornamelijk jongeren) af naar Oslo om dit evenement bij te wonen. Het is het Mekka voor langlaufers en langlauffans. 

Al bij het uitstappen kregen we een voorproefje over hoe de volgende dagen er zouden uitzien... koud. Een stevige Noorderwind blaasde recht door onze ziel terwijl we onze rugzakken en tenten uit de aanhangwagen haalden. Wanneer iedereen zijn materiaal had, wandelenden we gedurende 1 kilometer door de bossen en naast de langlauftracks. De muziek galmde door de bossen en over de berg, de sfeer zat er, ondanks de koude, al goed in. Aangekomen bij onze kampeerplaats, op een open plaats, juist naast de wedstrijdpiste, moesten we eerst met de schoppen een vlakke ondergrond creëren in de sneeuw. Nadien konden we aan onze tenten en het grote kampvuur beginnen. Na een dik uur was iedereen er in geslaagd dit te doen en konden we met het avondeten beginnen. Onze groep at die avond overheerlijke burgers, natuurlijk op het kampvuur bereid. Terwijl we aan het eten waren, zagen we reeds enkele X-country fanaten in het donker over de pistes skiën. Na de afwas, die met behulp van sneeuw gedaan wordt, gingen we met de hele Erasmus groep de berg omhoog. Daar, op het hoogste punt van de piste, kampeerden de meeste mensen en werd er traditiegewijs een groot feest gehouden. We dansten en dronken in de sneeuw samen met duizenden Noren, Zweden en mensen van over de hele wereld, de sfeer die er rondhing was buitengewoon magistraal. Rond 1.00u ging het echter terug naar onze tent, 's ochtends moesten we immers al vroeg op voor de 50km van de mannen, één van de belangrijkste wedstrijden van het weekend. 

09-03-2019, begon met een ijskoude nacht. In een tent slapen bij -12° is niet evident, maar dankzij enkele tips van de docenten kwam ik zonder problemen de nacht door, in tegenstelling tot mijn Taiwanese vriend Tony die langs me lag in een slaapzak met een comforttemperatuur van 15°!!!! De hele tent bewoog heen en weer door de rillingen van zijn lichaam. Rond 8.00u moest iedereen uit de veren voor het ontbijt, maar de meesten waren (door de koude) al veel eerder wakker. Het verlaten van mijn warme slaapzak was enorm pijnlijk, de koude nam meteen over, en de verse kleren die ik in de tent had klaargelegd waren zo goed als bevroren. Dus, even de knop omdraaien, snel omkleden, op je tanden bijten, uit de tent komen in je bevroren schoenen, een toertje gaan lopen en ter plaatste op en neer springen om het weer wat warm te krijgen, is het enige dat je op zo een moment kan doen. Na het schamele ontbijt, rond het schamele kampvuur, in een halve sneeuwstorm, begon de grote wedstrijd van die dag, de 50km van de mannen. Gedurende de 6 rondes die de atleten deden, wandelden we rond de pistes, terwijl we de atleten luidkeels aanmoedigden, en het hele spektakel in ons opnamen. Oorverdovend was het. Duizenden supporters, waarvan de helft bezopen, schreeuwden de atleten vanuit de bossen rond de pistes toe. Fans werden onderkoeld afgevoerd, omdat ze, wellicht zat, te lang in de sneeuw gelegen hadden. Na de 6 rondes, finishten 4 Russen voor alle andere atleten. Een ware schande voor de Noren, die zich al snel weer op de alcohol richtten en hun schaamte probeerden weg te drinken. Wanneer de storm was gaan liggen en alle atleten waren binnengekomen, was het tijd om zelf de pistes eens te ontdekken. De officiële pistes werden namelijk opengezet voor toeschouwers na de race. Samen met enkele andere studenten ging ik dus zelf, met mijn ski's de pistes op. Samen gingen we via de piste de berg omhoog terwijl we nu zelf luidkeels werden aangemoedigd door de toeschouwers alsof we zelf professionele atleten waren. WAT EEN ERVARING. Een orkaan van geluid, een zalige piste en één voortdurend terugkerende gedachte in je hoofd "niet vallen". Nadat we de 10km  éénmaal achter de rug hadden, hielden we het voor bekeken. Het was al laat in de namiddag en dus tijd om het kampvuur terug wat steviger op gang te krijgen. Juist voor het avondeten besloten Rik, Jade en ik echter om nog een toertje te maken op onze ski's, maar ditmaal in het donker. Een ideale activiteit om je bloed weer een beetje door je lichaam te laten stromen en het wat warmer te krijgen. Die avond werd er pas laat gekookt (couscous) en dus ook laat gegeten. Het was nog steeds ijskoud en de temperatuur begon weer stevig te dalen richting de -10°. Toch besloten we terug een kijkje te gaan nemen in de 'party zone' boven op de berg, maar daar was niets meer te zien. Vreemd genoeg waren bijna alle toeschouwers reeds vertrokken. Achja, dan toch maar proberen te slapen in -10°??? 

10-03-2019, overnacht daalde de temperatuur naar -9°, ZALIG. Voor mij persoonlijk, opnieuw een tamelijk aangename nacht. De condens, die werd gecreëerd door de warmte van onze lichamen, veranderde door de koude temperaturen, in sneeuw. Hierdoor werden we 's ochtends wakker met sneeuw in onze tent (niet ZALIG, aangezien je je dan in de sneeuw moet omkleden). Die ochtend volgde ik dezelfde routine als de dag ervoor, maar één ding was anders. Het zonnetje scheen. Dus, in de voormiddag, tijdens de 30km van de vrouwen genoten we lekker van de stralende zon terwijl we opnieuw alle atleten luidkeels toeschreeuwden. Johaug, de Noorse superster, won uiteindelijk vlotjes. Na de wedstrijd was het tijd om snel ons kamp op te breken en al het materiaal naar de bus te brengen, want in de vroege namiddag stond het ski-jump evenement op het programma en hier hadden we allemaal tickets voor. Dus werden alle tenten snel opgebroken en de rugzakken gepakt. Wanneer alles weer netjes opgeruimd was, zakten we met z'n allen af richting stadion. Daar was de grote schans en ook de aankomst voor de X-country wedstrijden. We namen met z'n allen plaats op de zonnige tribune, vergezeld door duizenden Polen, die jaarlijks massaal naar Oslo afzakken om hun ski-jumpers aan te moedigen. Aangezien ik de voorbije weken de wereldkampioenschappen van het schansspringen gevolgd had, kende ik de meeste springers. Het was echter nog indrukwekkender om met mijn eigen ogen te zien, hoe de mannen voor ettelijke seconden door de lucht zweefden. Na de finaleronde, die, jammer genoeg, gewonnen werd door de Noor Robert Johansson, ging ik nog met Simon naar de tunnel waar de atleten voorbijkwamen. Simon was immers een goede kennis van Markus Eisenbichler, kersvers wereldkampioen op de grote schans (Seefeld 2019). NA enkele minuten wachten, kwam hij naar buiten, en na een hartelijke groet tussen de twee vrienden, kon ook ik enkele woorden met hem delen. Een fantastische ervaring! Na dit overweldigende moment, moesten Simon en ik echter snel terug richting bus lopen (en deze stond boven op de berg, niet aan het stadion). Gelukkig haalden we hem nog vlotjes. Na een terugrit van twee uur, begon de vermoeidheid toch wel door te slaan. We moesten echter alle tenten nog te drogen hangen op de universiteit voordat we naar huis mochten om daar eindelijk ons warme bedje in te duiken.

Week 8 (Snowboarding, hiking and visitors)

Maandag 25 februari 2019. Another day, another day. Bij het wakker worden werd ik overwelmd door een licht gevoel in mijn hoofd. Ik had het gevoel dat ik door de lucht zweefde. De pijn in mijn hoofd was voor het eerst in 48 uur nergens te bespeuren en dit bracht automatisch een glimlach op mijn gelaat. De rest van de dag draaide opnieuw enkel en alleen om mijn herstel. Om half één werd ik opnieuw in het ziekenhuis verwacht waar ik een consultatie had met mijn dokter. Anika was opnieuw zo vriendelijk om mij als een echte moeder weg te brengen en op te halen. De dokter in het ziekenhuis had goed nieuws voor mij. De wonde op mijn rug zag er goed uit en de infectie was reeds afgenomen. De rubberen handschoen zat echter nog steeds in de wonde en deze haalde de dokter er zonder verdoving uit. Het was de verschrikkelijkste pijn die ik me kon voorstellen, maar het was nog niet gedaan. Nadat de rubberen handschoen uit de wonde was gehaald en de dokter de gapende wonde met zout water gereinigd had, wringde hij opnieuw een rubberen handschoen in de centimeterdiepe, open wonde. De pijn, die ik zonet gevoeld had, was niets in vergelijking met wat er op dat moment door mijn lijf ging. Na een minuut geduw, gewring en geworstel was het gelukkig gedaan en mocht ik opnieuw beschikken. Dankbaar verliet ik het hospitaal en stapte ik de grijze parking op, waar Anika me al zat op te wachten als een trotse moeder. In de namiddag keek ik samen met Anika en Maike naar enkele Duitse programma’s terwijl we genoten van een tasje thee en Anika’s verse cake. De rest van de dag, lees avond, spendeerde ik in bed. Ik voelde me al een stuk beter maar nog bijlange niet optimaal. De volgende dag zou echter weer beter zijn.

Dinsdag 26 februari 2019. Een grotendeels eenzame dag. Alle Erasmusstudenten brachten de hele dag al schaatsend en skiënd door. Er waren namelijk schaats - en skilessen gepland die dag. Dus terwijl iedereen plezier aan het maken was, bleef ik alleen achter in Saetre. Ik voelde me al stukken beter, maar het risico bij wintersporten zoals schaatsen en X-country skiing lag nog te hoog om reeds deel te nemen. Maar natuurlijk had het ook geen zin om een hele dag te zitten zeuren, dus besloot ik er een productieve dag van te maken door aan mijn bachelorproef te werken. In de late namiddag kwam de hele groep terug in Saetre aan, ze hadden allen een goede dag gehad. 's Avonds ging ik nog met Anika en Léo naar Hogas. Thomas, Sarah, Rik en Roeckie hadden namelijk een nieuwe plek gevonden om een kampvuur te maken, tussen Hogas en Eikeskar in. Samen maakten we een groot vuur en genoten we van de zonsondergang en het lekkere eten. We keerden pas laat en in de volle duisternis terug naar Saetre.

Woensdag 27 februari 2019. Dit begint saai te worden...Woensdag was immers opnieuw een dag die voornamelijk rond mijn gezondheid draaide. Rond de middag bracht Michaela me naar het ziekenhuis, waar ik opnieuw een consultatie had met mijn dokter.  Hier had ik me de hele voormiddag voor moeten oppeppen alsof ik Game 7 van de NBA Finals moest spelen, want ik wist wat me te wachten stond. De dokter begroette me vriendelijk en dit gaf me hoop. Maar éénmaal ik op de pijnbank lag ging hij toch gewoon verder met zijn Heidens ritueel, de ketter. Nadat hij klaar was met zijn prehistorische marteling, gaf hij me verdere uitleg. Ik zou normaal gezien niet meer moeten terugkeren. Hij had er immers een kleinere handschoen ingestoken ("VOeLt gE Da NiE?") en deze zou vanzelf uit de wonde komen wanneer de wonde terug dichtgroeit. Gerustgesteld vertrok ik dus uit het ziekenhuis, hopend dat dit de laatste keer zou zijn dat ik er zou komen (SPOILER: IT WAS NOT). In de namiddag ging ik samen met heel wat andere Erasmusstudenten naar Tinnemyra, sneeuw viel naar beneden, terwijl we de barbecue aanstoken en genoten van elkaars gezelschap. Het leven is zoveel simpeler dan het lijkt.

Donderdag 28 februari 2019. "I am revenant", of, zo voelde ik me toch. Ik werd wakker en voelde me HERBOREN, de herrijzenis van Jezus was er niks bij. Het euforisch gevoel dat zich tot alle toppen in mijn lichaam verspreidde, was het gevolg van het simpele feit dat ik eindelijk terug kon gaan skiën. Tijdens de ochtendles (X-country skiing) was het de bedoeling dat we, samen met Hakon, de Hogeli Rundt zouden doen. Bijna alle studenten haakten echter af dus bleven slechts Mathilde, Katharina en ik over. Na een uur zwoegen hadden we top van de berg bereikt en zaten we dus halverwege. Terwijl ik herstelde van de eerste 5 kilometer (mijn conditie was er slechter toe dan Berlijn na WOII) genoot ik van het uitzicht. De zon scheen op de omringende pieken van de Blyfjell bergketen. Veel te snel moesten we echter alweer verder, gelukkig ging het nu bergaf en dat ging een stuk vlotter. Helemaal leeg en uitgeput kwam ik terug in Gronkjaer aan. 10 kilometer skiën, zo snel na een bloedvergiftiging, was misschien toch niet mijn beste idee. In de namiddag stond er nog een les schaatsen gepland, maar ik had mijn lesje geleerd en besloot het in de namiddag rustig aan te doen en wat uit te rusten. 's Avonds was er nog een filmavondje in Hogas, een ideale afsluiter van toch wel een zalige dag.

Vrijdag 1 maart 2019 was een lange en zeldzame theoretische dag. We kregen tijd om aan ons sport and the media project over gender issues during the Nordic World Championships in Seefeld te werken. Dit project begon al aardig vooruit te gaan. Na een uur of twee moesten we echter ophouden want Hakon wilde beginnen met het plannen van de Holmenkollen trip. Deze zou het weekend van 8 tot 10 maart plaatsvinden. De groepen en taken werden verdeeld en de nodige informatie werd gegeven. Het plannen hield ons nog tot de lunch bezig. Na een korte lunchpauze ging onze dag echter verder met de evaluatie van onze teaching practice. Dit duurde gelukkig niet al te lang. Rond 15.00u kon iedereen terug naar huis terugkeren. Samen met Maike en Léandre bakte ik die namiddag nog een cake en 's avonds aten we gezellig samen, met een grote groep van 15 man.

Zaterdag 2 maart 2019 was ALWEER een topdag. De vriendin van Thomas, Axelle, was vrijdag in Noorwegen aangekomen en samen met Thomas had ze in Oslo een auto gehuurd. Die zaterdag wilden ze naar Kongsberg gaan om te snowboarden, Rik en ik hadden geluk want ook voor ons was er nog plaats in de auto. éénmaal in Kongsberg besloten Rik en ik wijselijk om Thomas en Axelle met hun tweetjes te laten boarden, zodat ze maximaal gebruik konden maken van hun quality-time hier in Noorwegen. Voor mij was het een enorm leerrijke dag op de pistes. Rik stuurde me de hele dag bij en gaf me veel kleine tips. 's Middags aten we gezellig met z'n allen samen buiten op het terras. De zon scheen dus dat was heerlijk. Ook in de namiddag gingen we terug de pistes op. Het was dan al wat drukker en langzaam verschenen er ook ijsplekken op de pistes, wat voor snowboarders een echte ellende is. We maakten het dus niet meer al te bont maar keerden tijdig terug naar de auto, waar ook Axelle en Thomas zich al aan het omkleden waren. Rond 17.00u kwamen we terug in Notodden aan, maar tijd om uit te rusten had ik niet aangezien Brenda en Younes (vrienden uit België) om 18.00u aan zouden komen. Ik nam dus snel een douche en ging vervolgens op pad richting het busstation in Hogas. Daar was het een blij weerzien met mijn Belgische vrienden (Brenda: "Hoe duur is het hier man?!"). Op de weg terug naar Saetre vertelden ze me alles over hun tijd in Oslo en ik vertelde op mijn beurt enkele gebeurtenissen die ik hier al meegemaakt had. Aangekomen in Saetre, toonde ik waar ze zouden slapen en gaf ik mijn vrienden even de tijd om zich wat op te frissen. Nadat zowel Brenda als Younes wat bijgekomen waren van de lange busrit, gingen we nog snel even naar Notodden centrum voor wat eten te halen in de supermarkt. Ik zou die avond Mexicaans koken en ik had nog wat extra ingrediënten nodig. éénmaal terug op kot, kon ik beginnen met koken en nog geen halfuur later stond er een heerlijke maaltijd op tafel. Over het avondeten werden er heel wat nieuwtjes uitgewisseld. Na de, al zeg ik het zelf, overheerlijke maaltijd, maakten we ons allemaal gereed voor een avondje in het Noorse nachtsleven, m.a.w. maakten we ons klaar voor het standaard Erasmus feestje op zaterdag. Voor Brenda en Younes was het een perfecte ervaring om eens in contact te komen met de mensen waar ik mee moet samenleven (zowel Noren als Erasmusstudenten).

Zondag 3 maart 2019 kan bijna niet met woorden omschreven worden. Het was het equivalent van perfectie en dat in de vorm van een simpele zondag. Na een toch wel zware nacht, werd er in Saetre op zondag uitgeslapen. Rond 10.00u, brunchte ik samen met Younes en Brenda in de keuken van mijn kot. Er waren verse broodjes uit de oven en daarbij werd er door Younes spek en eieren gebakken. Het zonlicht dat door het raam scheen, gaf een vrolijk accent en maakte het beeld compleet. Nadat iedereen zijn buik goed rond had gegeten maakten we ons klaar voor een namiddag en avond vol typisch Noorse Freeluftsliv. Rugzakken werden gepakt met eten, warme kledij en materiaal om een vuurtje te maken. Joggings werden omgewisseld voor stevige outdoorbroeken en slippers voor robuuste wandelschoenen. Tegen 11.00u vertrokken Michi, Brenda, Younes en ik aan onze tocht naar Eikeskar. Van Saetre, via de universiteit naar Hogas en vandaaruit de bossen in en de berg op. Aanvankelijk scheen de zon nog dus was het zalig wandelen, de dikke jassen rond ons middel gewikkeld, elke stap gepaard met een diepe ademteug om de frisse Noorse lucht door onze longen te laten waaien. Brenda en Younes genoten duidelijk van de prachtige Noorse natuur, terwijl ze, zwaar hijgend, achter Michi en mezelf aanliepen. Na een dik uur klimmen, bereikten we de top, Eikeskar. In de plaats van lekker uit te rusten, ging ik echter meteen aan de slag met het maken van een kampvuur. Ik zocht een dode boom uit, haalde deze neer en hakte deze vervolgens in stevige houtsblokken. Wanneer dit gebeurd was, konden we verder met het maken van het vuur. Samen met Younes en Michi sneden we kleine houtschilfers van de houtblokken, deze zijn ideaal om een vuurtje te starten. Een paar minuten later hadden we, na enkele pogingen, een knapperend vuurtje. Even later kwamen ook Léo, Anika, Thomas, Rik, Sarah, Thomas en Marco en Axelle boven aan. Het vuurtje werd uitgebreid en het kokerellen kon beginnen. We maakten tortilla's, hamburgers, hot dogs en bananasplit. De combinatie van het uitzicht (ondergaande zon), de gezelligheid en warmte van het vuurtje, het lekkere eten en het zalige gezelschap van mijn vrienden, maakte deze avond speciaal. Het was zo een simpel moment, maar het bracht een gigantisch grote gelukzaligheid met zich mee. En het is op zo'n momenten dat je als mens pas inziet, hoe verkeerd de meeste mensen leven. Een groot deel van de mensheid heeft het zicht op de simpliciteit van het leven verloren, wil altijd maar meer in zijn zoektocht naar geluk. Maar in realiteit is er maar weinig nodig om authentiek geluk te verkrijgen.
Wanneer de zon ver achter de horizon verdwenen was, doofden we het vuur, zetten we onze hoofdlampen op en daalden we in de duisternis terug naar Notodden af. 's Avonds keken we nog een film maar zowel Younes als Brenda gingen voor het einde van de film naar bed. De buitenlucht eiste uiteindelijk dus toch zijn tol.

VLOG van Michi: https://www.youtube.com/watch?v=yk6ZaaqLkkE

Week 7 (Het standaard leven in Noorwegen)

Maandag 18 februari, het begin van een nieuwe week. Wanneer ik die dag mijn ogen opende en naar buiten keek werd de natuurlijke omgeving overworpen door een lichtgrijze hemel. Denkend aan de zomerse temperaturen die er op dat moment in België rondhingen, kon ik niet anders dan een vies gezicht trekken en me klaar maken voor de les van die dag. Die les draaide rond leidinggeven in de natuur/ wildernis. Een interessant vak waarbij we leren om met een kaart en kompas een groep op een effectieve manier doorheen de wildernis te loodsen. Soms met ski’s, soms zonder. Na mijn ontbijtje vertrokken we met de hele groep van Saetre richting outdoor classroom. Daar kregen we een briefing van onze leerkracht Ola en werden er voor die dag twee leiders aangeduid. Hun job was om de rest van de groep van de universiteit, doorheen de bossen en bergen, naar een bepaald meer in het Noorden van Notodden te loodsen (en dit met de ski’s aan de voeten). Helemaal niet zo evident.Ik werd als luider aangeduid en nadat ik en Léandre, de andere leider, beide een kaart kregen van Notodden en omgeving, vertrok ik met de helft van de groep (met ski’s aan) op pad door de bossen.

Na enkele pauzes, erg noodzakelijk pauzes, aangezien de route niet de simpelste was met ski’s en iedereen dus regelmatig tegen de vlakte ging, bereikten we het af gesproken meer. We kwamen als eerste groep aan, dus blijkbaar had ik als leider toch de goede route gekozen. Wanneer ook de andere groep ons vergezeld had bij het prachtig bevroren meer, werd er weer een knapperend kampvuur gebouwd en aten we lekker onze lunch op. Broodnodig, want in de namiddag stond er nog een les didactiek van Simon en Mathilde gepland waarbij we op een besneeuwde helling, op onze ski’s, op verschillende manieren door de diepsneeuw naar beneden moesten. Zeker niet gemakkelijk, maar opnieuw een superleuk oefenmoment. Nadat iedereen nog enkele keren goed tegen de vlakte gegaan was mochten we van Ola beschikken. Dit betekende dus opnieuw met onze ski’s terug richting de universiteit. Het was een enorm eventvolle namiddag met veel gelach en heel veel plezier. Een standaard namiddag dus in het leven van een student in Noorwegen. Terug aangekomen in Saetre werd er een leuke avondetentje gepland. Er werd samen gekookt en achteraf werd er nog een filmpje gekeken. Iedereen ging wel relatief vroeg naar bed want de rest van de week stond in teken van het vak snowboarden.

Dinsdag 19 februari was een vrije dag. Een vrije dag is hier echter zelden een saaie of een luie dag. Samen met Simon en Leandre ging ik in de voormiddag x-country skiën. Terwijl Simon de route van 10 km deed, skiede ik twee maal de route van 5 km. De sky was clear dus de zon scheen fenomenaal hard op ons neer (genieten!). Een uitputtende ochtend en voormiddag maar zeker ook een voormiddag vol voldoening. Na de lunch in Saetre, ging ik met enkele andere studenten naar de universiteit. Het was namelijk coffe hour. Er werd veel gelachen en gepraat terwijl we genoten van verse koffie en chocolade broodjes. In de namiddag gingen enkelen nog naar Eikeskar maar hier was ik te moe voor. Ik besloot dus nog wat voor school te werken en uitgebreid te koken.

Woensdag 20 februari. Ik werd wakker en meteen verscheen er een glimlach op mijn gezicht, de zon scheen en dit betekent (met 95% betrouwbaarheid) een fantastische dag op de pistes. Ik kleedde me dus snel om, nam mijn snowboard en vertrok richting universiteit.Na de standaardrit van een half uur naar Kongsberg, vertrokken we samen met onze docent Runar de berg omhoog. Het eerste half uur van de dag spendeerden we in de blakende zon rond jibbing. Dit zijn allerlei kleine manoeuvres op het snowboard die voornamelijk met voetenwerk te maken hebben. Na deze kleine sessie mochten we zelf verder over de ijzige pistes. Ondanks dat de pistes, zoals eerder vermeld, redelijk ijzig waren, was het nog steeds een memorabele dag in Kongsberg. De zon scheen, het was lekker warm en we hadden een prachtig uitzicht. Bovendien ging het jibbing me tamelijk goed af en begonnen mijn jumps steeds gecontroleerder te worden. Uitgeput maar voldaan keerden we terug naar Notodden. De avond spendeerden we nog in de sauna om onze spieren optimaal te laten herstellen voor de volgende dag. De ijsplekken op de pistes hadden hun spoor bij sommige studenten wel nagelaten.

Donderdag 21 februari. Tok tok tok! Tok tok tok! Met dat geluid werd ik die ochtend wakker. Natuurlijk was het mijn kamergenoot Michi. Ik had hem immers enkele dagen geleden beloofd dat ik hem zou leren snowboarden. Ik had die dag zelf geen les en hij had een vrije dag. Dus net zoals de dag ervoor maakte ik me klaar voor een dag op de pistes in Kongsberg. Aangekomen in het skicentrum ging ik samen met Michi de babypiste op. Dit was namelijk de ideale manier om zijn eerste stapjes te zetten op zijn snowboard. Ik begon met enkele basis manoeuvres en dit bleek al voldoende te zijn voor een hele voormiddag te vullen. Michi deed zijn best maar een eerste keer op een snowboard is nooit gemakkelijk. Na de middag en na een stevige lunch die echt noodzakelijk bleek te zijn ging ik met Michi voor de eerste keer de berg omhoog. De blik in zijn ogen zei genoeg. Het zou niet lang meer duren voor zijn urine door de pijpen van zijn skibroek zou vloeien. Na heel wat aanmoedigingen van mij en andere studenten kregen we hem toch zover om aan de afdaling te beginnen. Aanvankelijk zeer moeizaam, maar nadat hij enkele keren goed gevallen was ging het beter en beter. Op het einde van de dag had Michi al echt plezier op zijn snowboard. Hij keek al uit naar zijn volgende les waarbij hij zou leren om bochten te nemen. Op de terugrit staarde Michi grijnzend voor zich uit. Hij was gelukkig maar ook duidelijk aan het einde van zijn Latijn. Die avond spendeerden we opnieuw in de sauna. Een echte gamechanger die ik in België erg zal missen.

Vrijdag 22 februari begon op een tamelijk actieve manier. Voor dag en dauw begonnen ik en mijn vrienden aan de stevige wandeling naar Eikeskar, waar we konden genieten van een prachtige zonsopgang. Bij terugkeer, zo rond de middag, aten we samen lunch. De rest van de dag rustten we allemaal wat uit voor het verjaardagsfeest van Rik en Thomas dat die avond zou plaatsvinden. Nadat iedereen nog snel wat gegeten had en zich uitgebreid had klaargemaakt in zijn of haar beste slaapoutfit ging het met de hele Erasmusgroep naar Hogas. Er werd gelachen, gedanst en gezongen. Het was een buitengewoon prachtige avond... tot ik me opeens niet meer zo goed voelde. Ik had barstende koppijn en daarnaast was er een tumor op mijn rug die blijkbaar bij een of ander val moet open gebarsten zijn en die pijnlijk begon te steken. Ik besloot dus samen met Maike naar huis terug te keren. Thuis nam ik nog enkele ontstekingsremmers en probeerde vervolgens (ondanks de pijn) toch wat te slapen.

Zaterdag 23 februari. De tot nu toe enige slechte dag die ik hier gehad heb. Ik werd ‘s ochtends wakker en alles deed pijn. Mijn lichaam voelde aan alsof ik in brand stond en zeker een bepaald punt op mijn rug leek op ontploffen te staan. Ik besloot die dag dus in bed te blijven en mij te focussen op mijn herstel. Ik probeerde verschillende zalven en pillen, maar niks leek te helpen. Tegen de avond begon ik zwart voor mijn ogen te zien en verloor ik enkele keren bijna het bewustzijn. Op mijn rug had zich ondertussen een tamelijk grote, paarse kring gevormd. Rond 20.00, ging het echt goed mis, alles werd zwart en ik voelde alle energie uit me weggezogen worden. Gelukkig was er Michi die me op dat moment kon helpen. Na een telefoontje met mijn moeder die ondanks alles kalm probeerde te blijven besloot ik aan Anika te vragen om me naar het ziekenhuis te brengen. Aangezien iedereen hier één grote familie is, zat ik nog geen kwartier later in de auto, op weg naar het ziekenhuis. Dus na een korte rit naar de plaatselijke spoed werd ik opgenomen maar er was wel een probleem. Er was op dat moment slechts één verpleegster aanwezig, aangezien de dokter die van wacht was, op dat moment aan de andere kant van Notodden zat, waar een gigantische brand woedde. Ze nam dus enkele gegevens (bloed, temperatuur, etc) op en toen werd de ernst van de situatie snel duidelijk. Ik had 40° koorts en (volgens de verpleegster) waarschijnlijk een stevige bloedvergiftiging. Ik moest echter eerst terug naar huis, de verpleegster had immers geen idee wanneer de dokter zo terugkeren. Ze zou me dus nog bellen wanneer ik terug moest komen. Om 22:15 uur, kwam ik terug aan op Saetre, ik had het benauwd en de stress begon op te zetten. Na een zenuwslopend uur in Saetre werd ik echter om 23:15 uur opgebeld door het ziekenhuis om naar de spoed terug te keren. Eenmaal in het ziekenhuis ontmoette ik de dokter. Die wilde meteen na de tumor gezien te hebben (en de daarbijhorende ontsteking) een operatie uitvoeren. Na een lokale verdoving gekregen te hebben, sneed hij vervolgens mijn rug open om de tumor er uit te halen en de omgeving rondom de wonde te reinigen. Ik voelde er gelukkig weinig van. Wanneer de wonde schoon was propte hij, tot mijn verbazing (en walging) een rubberen handschoenen in de wonde. Dit diende voor de infectie (mocht deze terugkeren) naar buiten te duwen. Ten slotte schreef hij nog wat medicatie voor, pijnstillers en antibiotica tegen mijn bloedvergiftiging. Ik bedankte de dokter en nam afscheid. Het zou echter niet lang duren voor ik hem terug zou zien.

Zondag 24 februari. Opnieuw geen geweldige dag maar wel...beter. En dat woord werd voor mij een focuspoint waar ik veel moed uit kon putten. Ik kon die zondag nog steeds niet veel eten naar binnen krijgen maar ik voelde wel dat de hoge koorts langzaam aan begon af te nemen. Veel energie had ik echter nog niet en samen met de koorts en de vergiftiging was het gebrek aan slaap één van de voornaamste redenen hiervoor. De antibiotica die ik op dat moment moest nemen, moest om de 6 uur genomen worden, vier maal per dag. Dit betekende dat ik dus nooit langer dan zes uren kon slapen. Daarnaast moet ik wel vermelden dat mijn kamergenoot Michi er alles aan deed om mijn dag zo goed mogelijk te maken, waarvoor ik hem enorm dankbaar ben. Dat alles terzijde, besloot ik om me die dag voornamelijk op schoolwerk te concentreren. Hopend dat de volgende dag opnieuw beter zou zijn.

Week 6 (stage)

Maandag 11-02-2019, mijn eerste stagedag. Mijn wekker ging af om 6.30u. Elke bloedcel, hersencel en spiervezel in mijn gesloopte lichaam wilde zich terug omdraaien en verder slapen. Gelukkig (of misschien net niet) hebben mijn ouders me fatsoenlijk opgevoed, ik stond dus als een flinke schooljongen op, poetste mijn tanden, at yoghurt en fruit als ontbijt, maakte mijn rugzak en vertrok  met Ernesto (Spanje) en David (Tsjechië) op pad naar Hogas. Ook zij leken nog niet echt wakker, ik zou dus veel steun krijgen van mijn partners deze week... Hoe dan ook werden we om 8.00u op onze stageschool verwacht en die lag, zoals eerder vermeld, helemaal op de top van Hogas. Voor ons betekende dat dus een stevige wandeling van 45 minuten bergopwaarts (geen betere manier om je maandagochtend door te brengen 😉). Na veel gepuf en gehijg, waarbij ik regelmatig het vreemde gevoel had in een verlossingskamer te zitten, bereikten we, tamelijk bezweet de 'Hogas skole'. Daar werden we verwelkomd met een prachtig uitzicht over de bijna volledige Telemarkse mountain range. Blefjell, Gaustatoppen, Blyfjell en nog vele andere pieken waren allen te zien vanuit de lerarenkamer, die, met goede reden, van vele grote ramen voorzien was. We ontmoetten Knut, leerkracht in Hogas voor reeds 20 jaar en onze supervisor voor de week. Knut gaf ons een rondleiding doorheen de schoolgebouwen waarbij we ons in elke klas kort even mochten voorstellen. Vervolgens begon echter het echte werk. Doorheen de dag volgden we enkele klassen mee, we observeerden, assisteerden en kregen hier en daar wat opdrachtjes. In het algemeen was het de bedoeling om met de leerlingen te communiceren en een beeld te krijgen van het educatieve systeem in Noorwegen. Die dag volgden we eerst en vooral een lesje Engels (10 jarigen), hier moesten we een uitgebreide presentatie van onszelf geven, dit gebeurde natuurlijk grotendeels in het Engels. De leerlingen begrepen zo goed als alles. De manier waarop de kinderen hier al op een enorm jonge leeftijd Engels kunnen spreken en verstaan, blijft me verbazen. Het lesje Engels werd opgevolgd door een les lichamelijke opvoeding (badminton). Hier mochten we het tegen de kinderen zelf opnemen, wat ze natuurlijk enorm fijn vonden.  De laatste les die we meevolgden die dag was houtbewerking. De leerlingen moesten allemaal een vogelhuisje bouwen. Ernesto, David en ik deden ons best om de kinderen zo goed mogelijk te helpen. Voornamelijk met het zagen van hout hadden vele kinderen nog moeilijkheden, deze kon ik gelukkig goed helpen, dankzij de lange dagen die ik zelf, met mijn grootvader, in de bossen in België heb doorgebracht (Opa Vinus merci!!!!!!). Na deze les zat onze eerste dag er echter al op, we namen afscheid van Knut en vertrokken op onze lange weg terug naar beneden. De zonsondergang en het prachtige uitzicht verlichtte de pijn. We kwamen terug in Saetre aan om 15.00u, tamelijk vroeg, maar school eindigt hier voor de meesten reeds om 14.00u. De rest van de namiddag bereidde ik nog wat extra voor, voor de komende dagen. 's Avonds ging ik nog samen met Tony een balletje gooien en zelfs na een lange dag vlogen de ballen nog vlotjes binnen.


Dinsdag 12-02-2019. Opnieuw ging mijn wekker veel te vroeg af. De gedachte aan de wandeling die op me zat te wachten, deed de spieren in mijn benen reeds verkrampen. Een snelle koude douche en een stevig ontbijt bezorgden me echter de motivatie die ik nodig had. En POEF....45 Minuten later stond ik weer met mijn medestudenten op de top van Hogas, een dampende mok verse koffie in mijn hand, genietend van het prachtige uitzicht.
De stagedag liep in een waas voorbij. We volgden opnieuw een lesje Engels waarbij we ons opnieuw moesten presenteren, gaven daarna zelf een les basketbal tijdens lichamelijke opvoeding en sloten ten slotte de dag af met een leuk lesje kunst, waarbij we met klei te werk gingen.
'S avonds kookte ik nog uitgebreid met enkele kotgenoten. Na een overheerlijk diner supporterde ik nog met de meeste andere Erasmus studenten voor Javier en Léandre tijdens hun handbalwedstrijd in de lokale sporthal.

Woensdag 13-02-2019. Opstaan die ochtend was helemaal geen probleem, het zou immers een zalige dag worden. Het was wel een frisse ochtend, dus de ochtendwandeling was die dag pittiger als anders. Eenmaal op het schooltje loste de verse koffie echter de meeste problemen al snel terug op. Nu de reden dat het een zalige dag zou worden, volgde al na het eerste belsignaal van die dag. We mochten immers een les Home economics  volgen in de 6th grade. Home economics is een vak dat in de meeste lagere scholen in Noorwegen terugkomt. Hier leren kinderen van hun zesde tot hun twaalfde de basis van het huishouden. Koken, wassen, strijken, naaien en zelfs poetsen zijn de dingen die het meeste aan bod komen tijdens deze lessen. Wij hadden die dag het geluk dat we een lesje koken mochten meevolgen en zelfs ook zelf mochten meedoen. Wat schafte de pot die dag? Rendier. Een typisch gerecht uit de Sami-cultuur. Na een uurtje kokerellen was het gerecht klaar en was het dus tijd om te proeven. Tot mijn verbazing was het vlees enorm smaakvol en mals, een echte Noorse lekkernij! (Mijn excuses voor mijn vegetarische lezers) Achteraf werd de overschot in kleine potjes gegoten zodat we iets mee naar huis konden nemen. De rest van de dag bestond nog uit een lesje muziek, natuurwetenschappen en een zeer interessant gesprek met de directrice van de school over het Noorse schoolsysteem (grading system, technological methods, practical work, etc). De schooldagen zijn hier op woensdag niet verkort dus wanneer ik rond 15.00u terug aankwam in Saetre stond Michi me op te wachten in de keuken. Ik had hem over het rendiergerecht vertelt en hij kon niet wachten om dat te proeven. De rest van de avond bracht ik in het zwembad en sauna door, de ideale activiteiten na 3 lange dagen.

Donderdag 14-02-2019. Iets van een wekker en vroeg moeten opstaan. De wandeling naar Hogas werd routine, net zoals de mok met verse koffie voor de eerste les. Donderdag bestond opnieuw uit een standaard schooldag. We volgden een lesje Engels mee, waarin de leerlingen enorm enthousiast waren. Ze leerden ons de klok lezen in het Noors en wij leerden hun op onze beurt de klok in het Engels te lezen. Er werd gezongen, gedanst en veel gelachen. Daarnaast observeerden we ook een les Wiskunde en een les natuurwetenschappen en ten slotte mochten we bij lichamelijke opvoeding opnieuw een lesje basketbal geven. Ook de voorlaatste stagedag was dus succesvol! 's Avonds ging ik nog met Maike, Jade en Javier naar de fitness voor wat extra activiteit.

Vrijdag 15-02-2019. Een speciale ochtend, want voor het eerst in enkele dagen werden we, tijdens onze dagelijkse wandeling naar school, getrakteerd op een prachtige roze horizon en de daarbijhorende zonsopgang. Wanneer je omhoog keek zag je heldere sterren aan één kant van de hemel en de opkomende zon aan de andere kant (Noorwegen, I luvvvvvv you). De laatste lesdag begon opnieuw met een lesje Engels, al was deze wel speciaal. In het tweede leerjaar zat immers een meisje met zware gehoorproblemen. Ze droeg een hoorapparaat maar dit was niet voldoende. Daarom had elk kind in het klasje een microfoon op zijn/haar tafeltje. Op deze manier kon het meisje met de gehoorstoornis toch deelnemen aan alle activiteiten en werd ze dus volledig in de groep geïntrigeerd. Na deze eye-opening les, stond er opnieuw een klas op ons te wachten in de sporthal. Ernesto, David en ik hadden voor die dag een les floorball voorbereid. De kinderen werkten zoals altijd goed mee en dus mochten ze op het op het einde in een wedstrijdje opnemen tegen de 3 leerkrachten. Tijdens de lunchbreak, die volgde op de LO-les, werden er buiten hot dogs uitgedeeld. Elke leerling en leerkracht kreeg er eentje (of twee in ons geval). In het zonlicht verorberden we onze lunch terwijl de kinderen ons van hot naar her sleurden om hun kampen in het bos te tonen. Aangezien het de laatste dag voor de vakantie was, volgde er na de lunchbreak een filmmoment. Deze was in het Noors, wat betekende dat wij al 's middags mochten beschikken. Na ons uitgebreid te hebben bedankt bij de andere leerkrachten en afscheid te hebben genomen van alle kinderen (zei iemand groepsknuffel?) vertrokken Ernesto, David en ik terug op onze weg naar huis. Het uitzicht over de witte bergen beantwoorde the satisfied feeling in mijn lichaam en hoofd na een deugddoende week in het Noorse schoolsysteem.

Zaterdag 16-02-2019, ik weet niet meer wat uitslapen is. Nadat ik vrijdagavond had besloten dat ik zaterdag de hele dag zou slapen, werd ik helaas om 8.00u opgebeld door Thomas. Hij had vervoer weten te fiksen naar Kongsberg. Er lag verse sneeuw op en naast de pistes dus dat betekende een perfecte dag om te powderen. Ik kon niet weerstaan aan het gevoel om terug op mijn snowboard te staan, dus stond ik snel op en maakte me klaar. En oh boy, was dat een goede beslissing. Een prachtige dag op de Noorse pistes bezorgde me een euforisch gevoel dat nog tot de dag daarna zou blijven ronddwarrelen in mijn buik. Bij thuiskomst na een lange dag, sprong ik snel in de douche en begon vervolgens een maaltijd bij elkaar te koken. Het was zaterdag dus dat betekende dat we op stap zouden gaan en met dat euforische gevoel beloofde het een zalige nacht te worden. En dat was het ook...

Zondag 17-02-2019 bestond uit niets meer dan een overheerlijke brunch met Léo, Anika, Maike, Jade, Léandre, Simon en Javier, slapen, poetsen, eten en wat films kijken. De zondag die elke Erasmus student nodig had na een enorm lange week.